Appeltjes van Oranje

Pa Zorreguieta scoort weer

Deze week komt er dan eindelijk een einde aan de uitputtende interprovinciale kennismakingstournee van Máxima Zorreguieta en aanhang. Het zal vooral voor Máxima zelf een opluchting zijn. Hoeveel zaklopende, zwaaiende, zingende en vooral zoenende landgenoten had zij nog kunnen verdragen? Tijdens haar door de NOS en de RVD geregisseerde zegetocht langs de braderieën en kaasmarkten van de Lage Landen moet Máxima wel een heel folkloristische kijk op haar toekomstige onderdanen hebben gekregen.

Afgelopen weekend kon Máxima even op adem komen in Buenos Aires, waar ze, zo meldde De Telegraaf van maandag jongstleden, samen met W.A. en pa Zorreguieta onder meer de Círculo Militar bezocht, een der belangrijkste zenuwcentra van het Argentinië ten tijde van de junta. Met het oog op de gevoerde imagocampagne in Nederland was dat niet het meest uitgelezen reisdoel. De Círculo Militar is nu niet bepaald een parel voor de jonge Argentijnse democratie. In een grijs verleden was de club naar verluidt verboden grond voor joden, geheel in overeenstemming met de antisemitische ideologie van Videla en de zijnen. Met dit soort uitstapjes riskeert de BV Oranje-Nassau wel heel erg dat het hele debat over het politieke Umfeld van de Zorreguieta’s weer in één klap prominent op de agenda komt. Waarschijnlijk moet het bezoek van Máxima en W.A. aan de Círculo Militar vooral worden gezien als een kleine genoegdoening ten gunste van pa Zorreguieta, die zijn kwelgeesten Kok en Van der Stoel zo laat zien dat zijn controle over zijn oogappel op Argentijns territorium in elk geval nog onverminderd groot is. Nu maar hopen dat Jorge Zorreguieta zijn aanstaande schoonzoon niet nog een paar leestips heeft gegeven, anders zijn we terug bij af.

Er zijn sowieso al tekenen dat in Nederland de herinnering aan de vuile oorlog in Argentinië de komende tijd weer oplaait. Bij uitgeverij Mets en Schilt verscheen de Nederlandse vertaling van Miguel Bonasso’s klassieker over de Videla-jaren, Herinnering aan de dood. Het bloeddoorlopen boek wordt aangeprezen door Michel Baud, de Amsterdamse professor die gemoeid was met de politieke neutralisatie van pa Zorreguieta. Baud beveelt Bonasso’s boek aan als «hartverscheurend relaas», hetgeen nog een understatement mag heten.

Afgelopen week ging een actie van start voor een alternatief koninklijk geschenk. De traditionele inzameling onder het volk ten bate van een nationaal geschenk aan de kroonprins en zijn bruid kreeg er door een initiatief van SP-kamerlid Agnes Kant en schrijfster Mies Bouhuys een geduchte concurrent bij. Het comité stelt voor de giften te reserveren voor de Dwaze Moeders. Zelf hadden W.A. en Máxima heel politiek correct voorgesteld de giften te reserveren voor een nog uit te verkiezen multicultureel doel. Of zij ook met een cadeau voor de Dwaze Moeders kunnen leven, mag met het oog op pa Zorreguieta’s lange tenen worden betwijfeld.

Een ander punt van zorg is de manifestatie die ter gelegenheid van Het Huwelijk wordt voorbereid in Amsterdam. Op 2 februari 2002 zal het Spui in Amsterdam worden omgedoopt tot Het Witte Plein. In zijn oprichtingsverklaring schrijft het organiserend comité: «We willen een ander geluid laten horen door een aantal vragen op te werpen. Waarom onderhouden de Oranjes al decennialang banden met regeringsleiders met een slechte reputatie op het gebied van de mensenrechten? Waarom denken vele politici dat met het wegblijven van Jorge Zorreguieta bij het huwelijk de kou uit de lucht is?»

Het comité roept medestanders op om op 2 februari 2002 massaal naar Het Spui te komen. Deelnemers aan het Witte Plein worden gevraagd in het wit gekleed te gaan en (witte) spandoeken mee te nemen. Initiatiefnemer René Danen van de lokale partij Amsterdam Anders/De Groenen meldt dat er momenteel een subsidieaanvraag bij de gemeente ligt om het geheel financieel te ondersteunen. Of burgemeester Job Cohen daar gelukkig mee is, mag worden betwijfeld.