Paddoproblemen

In navolging van enkele andere vaders had ik natuurlijk mijn eigen kinderen om zeep kunnen helpen, maar na een zorgvuldige overweging opteerde ik onlangs voor het nuttigen van zinsbegoochelende paddestoelen. Misschien ben ik wel een vraatzuchtige krantenconsument die door de mediaoverbelichting van bepaalde onderwerpen af en toe op een verkeerd idee wordt gebracht, maar in tegenstelling tot wat men rond Schengen denkt, vind ik dat er wel grenzen moeten zijn.

Bovendien ben ik gelukkig gescheiden en is het doden van je eigen kroost nog strafbaar, terwijl de handel en consumptie van hallucinogene paddo’s wel degelijk tot het gedooghuishouden van Jan Steen behoort.
Maar dat ik letterlijk mijn buik vol heb van gekookte of gepocheerde psilocybine komt dus niet zozeer door mijn recentelijke gangen naar de eco-boeren van de smart shops maar door het onzinnige politieke gezwam over die nietige en waardeloze paddo’s. Allereerst zou ik een oproep aan het adres van de hossende Nederlandse jeugd willen doen: blijf rustig op je niet-gedoogde ‘kaboutertjes’ en 'dolfijntjes’ sabbelen, want de paddo’s, dat is pas shit! En als je toch een 'smartie’ binnenloopt, kies dan liever voor een oeroud, geslachtsdrift prikkelend middel met veel coffeïne, guarana, sassafra en afgedankte dieselolie erin. Van zo'n flesje afrodisiacum in eco-verpakking krijg je gegarandeerde erecties van hier tot aan de buitenwijken van Lille, of monsterlijk opgezwollen schaamlippen die je dagenlang geen enkele vorm van fatsoenlijk sociaal leven toestaan.
Bij de smart-pausen kun je anders ook een half dozijn herbal ecstasy-pillen in een pakje aangesmeerd krijgen, zodat je gedurende achtenveertig uur naar de diepste geheimen van het kippenhok zal rieken. Maar van die veelbesproken paddo’s kun je beter afblijven.
Dank zij een stevig verankerde drang tot participerende journalistiek ben ik erachter gekomen dat er geen bereidingswijze van paddo’s bestaat die je niet bijna onmiddellijk tot de wc-pot voert. Provençaals gekruide omeletjes, ongebonden soep, thee, Griekse salade en zelfs tartaars rauw op de maag - geen enkel recept helpt. De weg naar de zinsbegoocheling moet en zal kokhalzend ingeslagen worden.
Voor wie genoeg moed kan opbrengen zijn maaginhoud bij zich te blijven dragen, volgt dan een ontgoocheling van jewelste. Want na herhaalde pogingen hebben de beloofde kleurrijke hallucinaties zich bij mij beperkt tot een blauwe flits die uit de voordeur leek te schieten. Na een korte bestudering van de situatie moest ik vaststellen dat het hier weer geen fata morgana betrof, maar een door de postbode bezorgde belastingaanmaning die met een boog op de deurmat was beland.
Ik zeg het u in alle oprechtheid: het werkt gewoon niet, zoals trouwens bijna al die nepprodukten die de smart shops op de markt brengen!
Gealarmeerd door de politie-inval in de 'champignonière’ van Kerkdriel besloot ik onlangs een laatste poging te wagen. De dienstdoende gebakken-luchtverkoper van de Rotterdamse Lachende Paus knipoogde vanachter zijn toonbank: 'Ik heb geen Mexicaanse meer, maar wel Hawaiaanse die vijf keer zo sterk zijn.’ Vol verwachting klopte mijn hart. Maar na drie uur zat ik weer in mijn stoel, misselijk als een hond, mijn beide vuisten tegen mijn oogkassen drukkend. Dit was een trucje uit mijn kindertijd en ongeveer de enige manier die ik wist om nog gekke kleurtjes te zien.
Ik ben ervan overtuigd dat er ergens op de aardbol echte hallucinogene paddestoelen uit de grond schieten. Zoals elders ook smakelijke courgettes, sappige tomaten en paprika’s met aroma te vinden zijn. Ver van Nederland en zijn door winstbejag gedreven agro-industriële complex, dat alles bederft wat het aanraakt. Zet een Zuidafrikaanse goudklomp in de kas van een Westtuinder en drie dagen later oogst je een Nederlands pallet loden staven.
Maar dat de paddestoel-canard in het cruciale jaar van het Nederlandse EU-voorzitterschap door labiele politici tot een serieus item wordt verheven, is werkelijk verbijsterend. 'Paars ruziet over paddo’s’, opende Trouw zaterdag. Een dag ervoor bracht Jacques Wallage in het Algemeen Dagblad het kabinet op de rand van de afgrond door tegen de zin van zijn PvdA-fractie en van minister Borst voor een verbod op de zwammen te pleiten. Volgens Wallage zou de werking van de paddo’s vergelijkbaar zijn met die van LSD; dus moet men de paddestoelen even hard aanpakken als heroïne en cocaïne.
De PvdA-fractievoorzitter is kennelijk de enige in Nederland die van dit smakeloze Nederlandse produkt hallucinaties krijgt. Waar zijn dan de paddo-junks die met een gestolen radiootje onder hun armen de dealerpanden binnensluipen? Het lijkt me verstandig om een totaal ander soort actie te ondernemen: timmer al die winkels dicht die ingeblikte wind ongestraft verkopen.
En nu ik erover peins; misschien heb ik toch wel iets van zinsbegoocheling meegemaakt. Die paddo’s smaakten naar knollen, terwijl ik zeker weet dat ze niet op citroenen leken.