Palestijnse hoop

Vreugde in Israel en daarbuiten over de duidelijke winst bij de verkiezingen van Ehud Barak, de nieuwe leider van de Arbeiderspartij. Ook de Palestijnen verwachten van hem vooruitgang bij de vredesbesprekingen. Erger dan onder Netanyahu kan het in elk geval niet.

Barak zoekt in eerste instantie naar een zo ruim mogelijke coalitie. Misschien niet zo gek, omdat het beter is als het vredesproces in Israel breed gedragen wordt. Ten aanzien van terugtrekking van Israelische militairen uit Zuid-Libanon, teruggave van de Golan-hoogvlakte aan Syrië en vrede met de buren van Israel zal men het wel eens kunnen worden. Ook een Palestijnse staat is in brede kringen in Israel inmiddels geen taboe meer. Maar intussen gaat de uitbreiding van joodse nederzettingen in de Palestijnse gebieden gewoon door, zoals dat trouwens ook het geval was onder vroegere Arbeiderspartijregeringen, inclusief die van de vereerde Rabin en van vredesapostel Peres. De Guardian meldt deze week hoe joodse kolonisten van de nederzet ting Kiryat Sefer met geweld het land van Palestijnen confisqueerden en hun olijfbomen ombulldozerden, daarbij geholpen door het traangas van het Israelische leger. Barak mag wel voortmaken met het vredesproces, anders is er voor zijn Palestijnse gesprekspartners nauwelijks nog een stukje land over om er een staatje op te stichten.