Sydney Sweeney als Olivia en Brittany O’Grady als Paula in The White Lotus © Mario Perez / HBO

Alles aan Kendall Roy druipt als een smeltende kaars. Zijn neus, zijn oogleden, zijn mond. Zijn schouders hangen omlaag, wat voor kleren hij ook draagt. Wanneer hij spreekt, halen zijn zinnen zelden het einde van hun bestemming – ze stokken, ergens in het onbestemde.

En toch is hij de man who would be king, of in ieder geval die de troon van zijn vader opeist. De troon is die van Logan Roy, een man gemaakt van staalwol, half leeuw en half buffel, zijn meest gebruikte oneliner is: ‘Fuck off.’ Hij gebruikt die tegen zijn kinderen, obers en tegen de Senaat en de president. Ooit werd Logan in armoede geboren in Schotland, nu is hij de één procent van de één procent, ceo en eigenaar van Waystar RoyCo, een populistisch, Fox-achtig mediaconcern. Maar met een wankele gezondheid, dus zo gek is het niet, dringen de aandeelhouders bij hem aan om over een opvolger na te denken.

Maar wie?De grootste tragiek van de hbo -serie Succession, waarschijnlijk (en zeer terecht) de meest geliefde tv-serie in jaren onder recensenten, is dat Kendall (gespeeld door Jeremy Strong) nog het meest geschikt is om Logan (Brian Cox) op te volgen. Hij heeft veruit de meeste ervaring, snapt het juridische, politieke en financiële krachtenveld waarin een bedrijf als Waystar zich bevindt, heeft een coherente toekomstvisie voor het bedrijf.

Maar ja, Kendall heeft zijn demonen. Deels zijn die demonen persoonlijk (drugs, depressie, een licht messiascomplex, en een excessieve behoefte aardig gevonden te worden), deels zijn die demonen zijn familie.

Zijn oudste broer, Connor, valt nog mee. Die woont als libertariër op een ranch in New Mexico, een ranch die hij even serieus als pretentieus ‘Austerlitz’ heeft genoemd, als de Napoleon-adept die hij is. ‘De eerste pannenkoek’, noemen zijn jongere broers en zus hem – want die mislukt altijd.

Kendalls jongere broer is Roman, een man bleker dan een vampier, die vooral in stemmetjes praat en vooralsnog niet in staat lijkt rechtop in een stoel te kunnen zitten. Er zou een met artillerie bewapend bataljon psychotherapeuten nodig zijn om door zijn muur van hyperzelfbewustzijn, sarcasme en ironie heen te komen. Roman is slim, scherp, en ambitieus zoals Sauron dat was, en gunt zodoende Kendall niets.

En dan is er nog de permanent gebroekpakte Siobhan, ‘Shiv’, of ‘Pinky’, een vrouw die aan haar geliefde, Tom, voorstelt een open huwelijk te beginnen tijdens hun huwelijksnacht. En dat zij eigenlijk al met dat open gedeelte begonnen is. Toms depressie is nakende (Siobhans verzoek doet denken aan Edward St Aubyns beschrijving van het open huwelijk van twee van zijn personages: ‘They had an open marriage. “Open”, as in “open wound” or “open rebellion”.’) Siobhans voornaamste aanspraak op de troon is dat de cultuur is veranderd, de tijd van witte mannelijke dinosauriërs is voorbij – en zij is jong en vrouw, en dat is het enige wat telt. Vindt ze zelf.

Wat de opvolgingskwestie moeilijk maakt is dat er een grote vijandige overname van Waystar boven de markt hangt, en een #MeToo-achtig schandaal, in de cruises-afdeling. Een van de running gags is dat de zakelijk leider van de cruises-afdeling door iedereen achter zijn rug ‘Mo’ werd genoemd. Zijn echte naam is Lester. Mo-Lester.

Dat Roman en Siobhan het Kendall niet gunnen is vanuit hun concurrentiepositie te begrijpen. Maar vooral Logan gunt het zijn zoon niet, zoals hij het eigenlijk geen van zijn kinderen gunt. Niet dat hij het met zoveel woorden ooit zegt, maar wat hij zijn kinderen in feite verwijt is dat ze zijn kinderen zijn. Hij kwam uit guur Schotland, armoede troef. Zijn kinderen groeiden daarentegen steenrijk op in Manhattan. Ze zijn niet zo hard als hij, hebben zijn littekens niet, hebben geen idee wat een pak melk kost. Maar tegelijk: zijn kinderen kunnen niet anders, dit is nu eenmaal de wereld waarin zij als erfgenamen van een fortuin zijn opgegroeid, de wereld die hij voor ze heeft geschapen.

In het derde seizoen, dat nu wordt uitgezonden, is dat goed te zien. Daarin verkeren Kendall en Logan op voet van oorlog, nadat Kendall live op tv heeft erkend dat zijn vader altijd al wist van Mo’s wandaden en hem altijd een hand boven het hoofd heeft gehouden. ‘Battle stations!’ roept Kendall tegen zijn team in New York om ze op te peppen. ‘Battle stations’, roept Logan tegen zijn team in zijn privé-jet om ze scherp te houden. Ze dragen hetzelfde baseballpetje (van Loro Piana, à 1395 dollar), rijden in dezelfde auto’s, zitten op dezelfde manier in helikopters, praten in dezelfde vage metaforen. Ze zijn elkaar, hoezeer ze dat ook niet willen erkennen.

Jeremy Strong als Kendall Roy in Succession © Macall B. Polay / HBO

Succession, bedacht door Jesse Armstrong, is iets waar Pierre Bourdieu alleen maar van had kunnen dromen. Een deel van het plezier zit erin dat alle personages telkens superioriteitsposities ten opzichte van hun naasten proberen in te nemen, iets wat ze vooral doen door aan de bizarste dingen status te ontlenen. Wanneer ze op een Davos-achtige bijeenkomst zijn, waar de mondiale elite op loafers en in bodywarmers rondloopt, pest Roman de aangetrouwde Tom (en dus nieuw geld) ermee dat zijn bodywarmer te dik is: ‘Wat? Is hij gevuld met al je hoop en dromen?’

Wanneer zien de moreel failliete personages de waarheid? Heel af en toe glipt die naar binnen

(Later die aflevering vraagt Roman aan Kendall of hij sokken aantrekt voor hun mediaoptreden. ‘I’m thinking of no-socking it.’Uit strategische overwegingen weigert Kendall uitspraken over zijn sokken te doen.)Een soortgelijk plezier zou Bourdieu kunnen putten uit The White Lotus, bedacht door Mike White, eveneens van hbo , de onverwachte hit van deze zomer. Een hele verhaallijn van de serie draait erom dat een hotelgast het gevoel heeft dat hij niet de kamer heeft gekregen die hij geboekt heeft; niet dat die andere kamer per se beter is, maar het idee dat hij iets niet krijgt en iemand anders wél, is meer dan hij aankan.

De rest van de gasten in het White Lotus all-inclusive hotel op Hawaï zijn allemaal rijk en allemaal op hun eigen manier doodongelukkig. Het engst in die categorie zijn de twee bloedmooie en diep ontevreden studentes Paula en Olivia, van wie die laatste de dochter is van de cfo van een Facebook-achtig bedrijf. De studenten liggen naast het zwembad en lezen Frantz Fannon, Camille Paglia, Écrits van Lacan, Discourse on Colonialism van Aimé Césaire. Een leeslijst die bij een peperdure elite-universiteit past, en waarvan ze de theorieën voor 
de voeten werpen van de moeder, de social-media- cfo . ‘You are destroying the social fabric of America’, zeggen ze achteloos tegen haar tijdens het diner. Ze identificeren zich met een Hawaïaanse bediende die vertelt dat dit hotel staat op een stuk land dat ooit van zijn verdreven stam was.

De grap natuurlijk, die ze zelf niet zien, is dat die moeder het diner betaalt, het hotel, de universiteit. Alles.

Wanneer de Hawaïaanse bediende – opgestookt door Paula – juwelen uit de familiekluis steelt, sluiten de rijen zich. De familie valt elkaar in de armen. Alleen Olivia heeft door dat Paula er iets mee te maken heeft en confronteert haar. ‘Er had iets vreselijks kunnen gebeuren’, zegt Olivia, erop doelend dat haar moeder zwaargewond had kunnen raken bij de beroving. Maar er is ook iets vreselijks gebeurd, zegt Paula. De Hawaïaanse jongen is opgepakt en z’n leven geruïneerd, een gebeurtenis die voor de familie van Olivia hooguit de louterende, verzoenende conclusie van de vakantie is.

Met andere woorden: net als Kendall Roy verzet Olivia zich tegen haar rijke, geprivilegieerde familie, maar alles wat ze doet, waar ze komt, wat ze weet en wat ze is, is gerelateerd aan die familie. De mensen daarbuiten bestaan niet eens – niet echt.

Er is meer dat The White Lotus en Succession gemeen hebben. Exotische locaties, geweldige muziek, een komediescript dat als drama wordt gespeeld, moreel failliete personages van wie je toch gaat houden (Succession slaagt daar het best in). Het plezier voor kijkers om naar schatrijke mensen te kijken die desondanks niet van hun rijkdom genieten.

Wanneer zien de personages de waarheid? Slechts een enkele keer laten de tv-makers de waarheid naar binnen glippen, als licht door een gesloten gordijn dat je per ongeluk even aanraakt. Daarna is het weer donker.

Paula zegt Olivia de waarheid over hoe ze geen haar beter is dan haar familie. Olivia smoort die waarheid meteen door Paula te omarmen. Ze slikt het maar.

In dit nieuwe seizoen van Successionheeft Kendall zijn broers en zus bij elkaar in de kinderkamer van zijn dochter en begint over het #MeToo-schandaal rond Mo. Wees eerlijk, zegt hij, we wisten het allemaal, we wisten allemaal wat er met die meisjes gebeurde, we wisten waarom we niet met hem in het zwembad mochten spelen toen we klein waren. Jullie weten dat ik het juiste heb gedaan, zegt hij, en jullie zijn boos op jezelf dat jullie het niet gedaan hebben.

Siobhan en Roman kijken weg, zeggen niks. Ze weten dat als ze toegeven het te weten ze moeten toegeven dat Kendalls strijd met hun vader terecht is, dat ze dus zijn kant zouden moetenkiezen.

Niet kiezen is ook kiezen. Kort daarna moet Roman voor pr-doeleinden in een interview een gelukkige herinnering aan zijn vader ophalen. Roman vertelt over hoe ze samen gingen vliegvissen in Montana. Gek, zegt zijn vader na afloop, ik kan het me niet herinneren. Nee, geeft Roman toe. Zijn vader was nooit met hem gaan vissen, maar zijn broer. Het was een ‘multi-use happy childhood memory’. Aww, doet Logan snerend zijn zoon na, ‘I wuv my daddy.’

Zelfs liefde is een luxe die hij zijn kinderen niet gunt. Misschien dat ze het daarom zichzelf ook niet lijken te gunnen. Ze blijven familie.

Succession en The White Lotus zijn te zien op HBO