Meer popmuziek

PARODIE OP EEN PACIFIST

POPMUZIEK Lenny Kravitz

Televisiezender sbs6 heeft dit voorjaar een nieuwe promotiecampagne voor zichzelf. Beelden van sbs-sterren leiden als vanzelf tot de in beeld gebrachte conclusie: ‘sbs is er altijd, voor iedereen’. Onder de beelden klinkt muziek. Het is Lenny Kravitz.

Lenny Kravitz is een muzikale allemansvriend. Dat is hij al jaren en dat geeft ook niet, er is veel behoefte aan muziek die door iedereen leuk gevonden wil worden, en als daar iemand in moet voorzien, dan het liefst iemand met het talent van Lenny Kravitz.

Maar exact dat veroorzaakt de wrevel bij het beluisteren van Kravitz’ nieuwe studioalbum: de kloof tussen talent en prestatie. Op papier is Kravitz een ronduit voorbeeldig popartiest: hij schrijft niet alleen zijn muziek en teksten bijna altijd alleen, hij speelt ook het gros van de instrumenten in, en produceert zijn eigen albums. En live is Kravitz een uitstekende zanger, al jaren omringd door een hechte band die net als Kravitz zelf raad weet met zowel rock en funk als soul. Op zijn meest bevlogen momenten weet Kravitz op het podium nog steeds te herinneren aan zowel Curtis Mayfield als Jimi Hendrix.

En dan toch zo’n onvoorstelbaar saai, voorspelbaar en nietszeggend album als It’s Time for a Love Revolution maken. Hoe komt dat?

Allereerst waarschijnlijk omdat Kravitz het zelf een verre van nietszeggend, zelfs een veelzeggend album zal vinden. De tekstschrijver Kravitz lijkt zichzelf zeer serieus te nemen, al heeft hij daar al jaren geen reden meer toe. Zijn beste teksten schreef Kravitz voor zijn debuut Let Love Rule. Het nummer Mr. Cab Driver bijvoorbeeld, Kravitz’ afrekening met een racistische taxichauffeur.

Op zijn nieuwe album keert Kravitz terug naar de boodschap van dat debuut. Negentien jaar zijn verstreken, en Kravitz vindt ‘laten we lief zijn voor elkaar’ nog steeds de oplossing voor de problemen in deze wereld.

In het cd-boekje is de albumtitel te zien als een graffiti op een oude muur. Het is een adequate duiding van Kravitz’ teksten: je kunt ze uitschrijven met een spuitbus, in dikke hoofdletters. ‘IT’S TIME FOR A LOVE REVOLUTION/ IT’S TIME FOR A NEW CONSTITUTION/ YEAH YEAH YEAH’. Alsof iemand een pacifist parodieert. Wanneer Kravitz het over Irak heeft, zingt hij: ‘We’re back in Vietnam/ Oh Yeah’. Het meest uitgesleten cliché over de Irakoorlog zingen alsof het een openbaring is (‘Make no mistake about it’, voegt hij er nog aan toe, want in het tekstuele universum van Lenny Kravitz wordt weinig afgetwijfeld): het zijn de momenten waarop je je als luisteraar realiseert dat werken met ándere muzikanten het voordeel kan hebben dat ze de artiest in kwestie wellicht ’s tegenspreken. Of dat ze een nummer als Good Morning hadden kunnen weigeren in te spelen, vanwege de ondraaglijke saaiheid ervan.

Als hij persoonlijker wordt, gaat dat niet veel beter. Menig popartiest heeft afgerekend met zijn vader, maar weinigen in zo’n onbeholpen puberrijm als Kravitz in A Long and Sad Goodbye. Hij verwijt zijn vader dat die zich er maar gemakkelijk vanaf heeft gemaakt.

Dat heeft Kravitz dan dus niet van een vreemde.

Lenny Kravitz, It’s Time for a Love Revolution (Virgin)