Sport

Participatie

Er wordt dan wel vaak erg negatief gedaan over geweld op en rond de sportvelden, -stadions, -hallen, -zalen en -borden, maar dat het per se om iets afkeurenswaardigs gaat is helemaal niet zo vanzelfsprekend. Dat zie je aan allerlei dingetjes die zich afspelen in de context van de sport.

Zo werden zaterdagavond in Milaan de spelers van Inter Milan, een grote voetbalclub in Italië, beschimpt, bespuugd en beledigd door hun eigen aanhang. Enkele spelers moesten door de politie worden ontzet, aanvoerder Zanetti werd door een fan in het gezicht geslagen.Het waren vijftig zogeheten ultra’s, die boos waren. Ultra’s zijn extreem enthousiaste aanhangers van de club, harde-kern-supporters. Ze waren boos omdat Inter zich een week eerder had laten uitschakelen in de Champions League.Minstens even betrokken bij hun sport waren de toeschouwers bij de cricketmatch India-Engeland. Die ging niet door, vanwege de slechte toestand van het veld. Toen dat kort voor het begin van de wedstrijd bekend werd gemaakt, brak er een waar oproer uit. De cricketliefhebbers gooiden attributen op het veld, staken reclameborden in brand en gingen de aanwezige politie te lijf met bamboestokken. De politie vuurde enkele traangasgranaten af, waarna de rust terugkeerde. Naar verluidt waren de toeschouwers boos omdat ze urenlang in de regen hadden gewacht op het begin van de wedstrijd.Je kunt een hoop zeggen, maar denk maar niet dat Inter Milan zich nog een keer laat uitschakelen in de Champions League. Die actie van de ultra’s werkt als doping. Bovendien is het voor de supporters een manier om hun waardering te laten blijken.Ook de cricketliefhebbers in India laten zien hoe het werkelijk zit: ze kwamen om strijd te zien, heroïek, confrontatie, en toen ze die niet voorgeschoteld kregen, maakten ze zelf maar strijd. Want wie strijd wil, zal strijd krijgen.Dat is de essentie van sport, per slot van rekening. Als je dat begrijpt, en erkent, en in stand houdt en zelfs van overheidswege stimuleert, dan kun je niet je ogen sluiten voor de onvermijdelijke gevolgen die je er gratis bij krijgt.We erkennen het belang van sport, maar deinzen terug voor de consequenties. Je kunt een testosteron_-driven_ vrijetijdsbesteding als voetbal nu eenmaal niet loskoppelen van de diverse vormen van agressie en geweld die ermee gepaard gaan. Het is het één én het ander, niet of-of. Voetbal zonder geweld en agressie bestaat niet.Het ligt aan onze cultuur, die halsstarrig vasthoudt aan de scheiding van sport en geweld. Participatie van het publiek als hierboven beschreven wordt dan ook niet op prijs gesteld.In andere domeinen van de cultuur is publieksparticipatie normaal. In het amusement bijvoorbeeld, waar de grens tussen toeschouwer en amusator vaak wordt overschreden, zoals wanneer Frans Bauer iemand op het podium vraagt om mee te doen.Sport is gesublimeerde agressie. En sportwedstrijden brengen geweld met zich mee, onherroepelijk. Problematisch is alleen de mate waarin. En waar en hoe. We vinden het lastig dat het onverwacht en ongeregeld komt, zo onoverzichtelijk is.In plaats van het te bestrijden en het te verdringen en weg te stoppen, en krampachtig te proberen geweld rond de sport uit te roeien, kunnen we het beter accepteren en reguleren. Gedogen. Zichtbaar maken. Net als wat ze zeggen over pornografie: als het ondergronds zou gaan, zou dat verschrikkelijke gevolgen hebben voor de maatschappij, hoe graag we ook zouden willen dat het er niet was.
Er moet toch een handige jongen zijn die hier iets mee kan doen: sport en geweld integreren. Zo’n handige Nederlander die zichzelf «deze jongen» noemt en er meteen een slaatje uit weet te slaan.

Het is toekomstmuziek, maar denk bijvoorbeeld aan stadions met een extra ring. Nu hebben we het veld, en daaromheen de tribunes met mensen die kijken naar de wedstrijd op het veld, en ondertussen graag andere supporters de hersens inslaan. Dat vinden we best leuk om te zien. We veinzen afgrijzen, maar worden er onhoudbaar door aangetrokken: fors geweld van anderen tegen anderen.Maak dus een nieuwe ring in het stadion, voor mensen die willen kijken naar de mensen één ring lager die elkaar de hersens inslaan. Bij de ingang kun je dan kiezen: met geweld of zonder. Deelnemen of alleen kijken. Zoals je dat nu al met parkeren hebt: niet buiten de vakken. Vak F zijn de ultra’s van Ajax, daarboven, een ring hoger, zit dan vak F-b, de fans van de vechtende F-siders. Dan weet iedereen waar hij aan toe is, en wordt alles overzichtelijk. Geen centje pijn.