Never a dull moment in de PvdA

Partij van de achterbannen

De partij waar ik al, ik gok, 23 jaar lid van ben heeft een achterban. Ze heeft er zelfs meerdere. Achterbannen.

De vakbond. De Nederturken. De koekhappers, de zaklopers. De koeklopers. De zakhappers. De sociaal-liberalen. De anarcho-trotskisten. De Atheïstische Berbers. Allerlei achterbannen.

Eén achterban ken ik van binnenuit. De criticasters. Dat is ook een flinke achterban. Ex-leden. Leden die aan een draadje hangen. Dissidente leden. Leden die op een andere partij stemmen. Et cetera.

Die zijn opeens weer allemaal bezorgd. Gaat het wel goed met ‘onze klotepartij’. Leeft de patiënt nog? Of beter nog: krijgt hij nog een tweede leven?

Druk gespeculeer en overleg. Maak ook inter-achterbanniair overleg. Overleg met de andere achterbannen. Met de cultuurrelativisten, de bromsnorachtigen, de leden met rode das, de eco-activisten, de blinde leden.

Iedereen is maar met één ding bezig. Wat nu met de club?

De laatste aanleiding is de Turkentwist. De godvrezenden tegen de leve-de-lol-Turken. Of rechts tegen links. Hoofddoek tegen paardenstaart.

Never a dull moment in de PvdA. Een debatpartij noemen we dat. Het wordt zelden nul-nul.

Daarom denk ik toch die aantrekkingskracht. Steeds weer weet de partij te doen voorkomen of ze Nederland in het klein is. De ultieme frontlinie. Wie de PvdA heeft, heeft de wereld. Zoiets.

Er is altijd wel iets. Dan hebben de achterbannen weer zorg over de zorg, dan weer Guus Hiddink wel of niet en nu weer de Turken.

‘We’ creëren ze waar u bij staat en altijd zijn we op tv.

Is de Turkse splitsing nou een oorzaak of een gevolg? Was het onderzoek naar de vermeende ‘lange arm van Ankara’ nou een reden of een aanleiding voor de breuk. Speelde er meer? Speelde het al langer?

Iedereen denkt het zeker te weten. ‘Het is een politiek conflict’, zegt de een. ‘Ik weet het van Brigiet Suikerbuik van afdeling Geleen. Dat is een kennis van de neef van Spekman.’ De ander weet zeker dat het een ideologisch conflict is. ‘Dat weet ik van het paard van Sinterklaas. Die kent de tandarts van Sharon Dijksma.’

Iedereen weet het zeker.

Het ‘we’ en ‘ons’ is niet van de lucht.

‘De Turkentwist kost “ons” alle resterende geloofwaardigheid. We gaan kapot.’

‘De uittreding van de conservatieve Turken betekent voor ons min twee zetels maar plus vijf.’

‘We moeten 173 jaar in de oppositie om onszelf opnieuw uit te vinden.’

‘We hadden nooit in de regering moeten gaan zitten.’

‘Nee. We moeten juist zorgen dat we de rit uitzitten.’

‘We moeten GroenLinks leegplukken. Die bakfietsbende.’

‘Welnee… We moeten naar het midden. Bij D66 valt er meer te halen.’

‘Het is de schuld van de achterban der schoenlappers. Zet ze uit de partij. Dat moeten “we” doen. Dat is het beste voor “ons”.’

Aan het einde zijn alle achterbannen het eens: het zijn de schoenlappers. Het ligt aan ‘hen’. Dát, en een nieuwe partijleider en een andere lay-out van de foldertjes. Dat is de oplossing voor ‘ons’.

Ik zou het voor geen goud willen missen. Het zijn prachtige rituelen.

Ik ga minstens door tot ik mijn speldje heb. 25 jaar lidmaatschap. Ik hoop dat zowel de club als ik het haalt.