Patatbeleving

De Zuid-Koreaanse Vinnie Ko kwam in 2009 naar Groningen voor zijn studie wiskunde. Hij hapt haring, leest Jip en Janneke, staat voor een brugklas in Emmen en wint een schrijfwedstrijd. Driewekelijks schrijft Vinnie over de successen en hindernissen van zijn integratie.

Mijn eerste jaar van de studie wiskunde in Groningen was een drukke periode. Tot laat in de middag had ik colleges op een afgelegen campus en vanaf zes uur had ik een cursus Nederlands in de binnenstad. Onderweg naar de binnenstad stopte ik regelmatig bij een snackbar. Om zoveel mogelijk verschillende snackbars uit te proberen, bezocht ik elke keer een andere, maar wat ik bestelde bleef hetzelfde: patat met mayo.

De mensen achter de toonbank vroegen vaak, alsof er iets ontbrak: ‘Anders nog iets?’ of ‘Hoef je er niets bij?’ Ik snapte eerst niet waarom ze deze vraag telkens stelden. Terwijl ik van mijn patat genoot, keek ik dan ook naar wat andere mensen bestelden: patatje speciaal met een kroket, patatje oorlog met frikandel speciaal, patatje mayo met uien en een viandel. Het leek een ongeschreven regel dat je bij patat een extra snack moet bestellen.

Na deze observatie heb ik, om niet op te vallen, een keer patat met mayo en een frikandel speciaal besteld. Ik begon met de patat. Die was dik in orde. Eerst een krokante buitenkant, dan de zachte en warme binnenkant die de volle aardappelsmaak meebrengt. Na een paar stukjes nam ik het eerste hapje van mijn frikandel. Die was ook lekker. Toen ik echter weer met mijn patat verder ging, merkte ik dat de smaak van deze zoute, kruidige frikandel mijn ideale patatbeleving compleet had verpest; ik proefde niks meer van de patat. Onbegrijpelijk dat mensen geen genoegen nemen met alleen een bakje goudgele frieten.

Na talloze snackbarbezoeken ben ik nu een zelfbenoemde frietexpert. Na een paar hapjes kan ik makkelijk herkennen wat voor friet ik voor mijn neus heb: Febo-friet, die te herkennen is aan zijn vettige geur. De vernieuwde Smullers-friet, die net een voldoende haalt. Saaie en ook vaak taaie Aviko-friet, die je krijgt bij een doorsneesnackbar, in kantines en bij verschillende horecagelegenheden waar ze geen liefde en aandacht voor hun friet hebben. Of verse friet die verrukkelijk kan zijn, maar ook gemakkelijk een mislukt slappe friet kan worden. Omdat vers gesneden aardappels relatief meer vocht bevatten dan de bewerkte friet uit de fabriek, krijgt men vaak een slap eindresultaat. Om deze reden bakken sommige snackbars de friet extra lang. Dit kan echter tot een te dikke korst leiden.

Wie met mij samen friet haalt, is vaak snel onder de indruk van mijn patatkennis. Maar als het over mijn friet-snack-combinatie-taboe gaat, zie ik weinig mensen die het met me eens zijn. Nederlanders hebben het idee – misschien zelfs het gevoel – dat er iets van een snack bij een portie patat hoort. Voor mij geldt het gevoel dat het maar een rare culinaire combinatie is, die ook nog eens in de eigen staart bijt.