Paus Francesco als antidepressivum

Rome – Laatste nieuws: het worden geen kekke rode muiltjes, maar hetzelfde model in zwart. Dezelfde schoenmaker die ook de voeten van Johannes Paulus II en van Benedictus XVI van Italiaans maatwerk heeft voorzien zal ze maken voor paus Franciscus. Het besluit heeft even geduurd, want Jorge Bergoglio loopt sinds hij paus is nog steeds op dezelfde uitgelubberde zwarte stappers waarmee hij uit Buenos Aires naar Rome kwam om deel te nemen aan het conclaaf.

Het heeft de Italiaanse schoenmaker uit het hoognoordelijke Novara de nodige inspanning gekost om via-via duidelijk te maken dat dit echt niet kan voor een paus. Ieder zijn vak, een paus voor de armen is prachtig, maar we blijven niet rondlopen op minderwaardig fabrieksschoeisel. Si fueris Romae, Romano vivito more, als je in Rome bent, doe als de Romeinen.

Een ‘Romein’ is Jorge Bergoglio, zoon van arme Italiaanse emigranten, eigenlijk ook. Toch is dat niet de reden waarom de chauvinistische Italianen na een maand al helemaal met hem weglopen. Hij is pas een goede maand ‘Papa Francesco’, of ‘Francesco’, zoals hij meteen al liefkozend in de volksmond heet, maar nu al is hij het nationale antidepressivum. Het Sint Pietersplein staat iedere zondag afgeladen vol, plaatjesalbums met ‘het leven van Francesco’ vliegen de kiosken uit, films, boeken, alles wat over deze redder van de nationale moraal gaat vindt gretig aftrek.

Het is zijn eenvoud en hartelijkheid die het ’m doen. Bergoglio’s zangerige Spaans-Italiaans helpt mee, want het klinkt zoveel vriendelijker. Maar bovenal: hij is een man die van ons houdt en die ons begrijpt. Een paus voor de armen, en Italië is op dit moment arm. Het gaat slecht, het normaal onverwoestbare humeur van de Italianen heeft een forse knauw gekregen. Bovenmeester Monti heeft ze een jaar achter de broek gezeten, Europa hangt als een dreigende slagschaduw over het Belpaese, er is geen geld, en de belastingdruk neemt almaar toe.

Francesco begrijpt dit allemaal. Hij heeft in een maand tijd een omslag veroorzaakt waar de Italiaanse politiek alleen van kan dromen. Acht weken na de verkiezingen is er nog steeds geen regering en de partij die het grote nieuws was, de blogpartij van Beppe Grillo, begint al aardig te verbleken. ‘Kan Francesco niet ook gewoon president van Italië worden?’ verzuchtte een moeder met een baby op de arm gisteren op het Sint Pietersplein.