POPMUZIEK

Peace - NOW!

Lenny Kravitz

Het is wat raar om dit van een superster te zeggen, maar Lenny Kravitz (47) had het ver kunnen schoppen. Hij had de nieuwe Prince kunnen zijn, zoals Terence Trent D'Arby dat ook ooit leek te worden.
Ga maar na. Kravitz is, ook live, een uitmuntende zanger en frontman, hij speelt talloze instrumenten zo goed dat hij zonder hulp van anderen een volledig album kan opnemen, want ook het produceren beheerst hij zelf. Zijn live-band is altijd uitstekend en ziet er, net als Kravitz zelf, ook nog eens erg cool uit. Hij heeft, onder meer op Pinkpop, legendarische, dampende optredens gegeven, waarbij hij een veld zo wist te bespelen dat de term regisseren tekortschiet - het leek wel drésseren. Hij heeft minstens tien klassieke nummers geschreven, al komen die nog steeds grotendeels van zijn eerste twee albums. Hij is een geboren rockster, en zal over twintig jaar nog steeds op het podium staan, want daar hoort hij.
Op dat podium zal hij over twintig jaar nog steeds afsluiten met Let Love Rule en de massa voor hem oneindig lang laten meezingen. Want zoals Terence Trent D'Arby niet de nieuwe Prince werd vanwege zijn enorme grilligheid, zo is Kravitz het niet geworden omdat hij het tegenovergestelde is gebleken: een voorspelbare, zelfs wat brave, binnen-de-lijntjes-kleurder.
De voor-elk-wat-wils-man.
Hij rockt, maar nooit te hard, hij funkt, maar nooit te gek, hij soult, maar nooit te zwart.
Zijn nieuwe album Black and White America is te ambachtelijk om echt matig te worden en te braaf om echt goed zijn. Het is, kortom, weer een typische Kravitz-plaat.
De samenwerking met rapper Jay-Z pakt heel goed uit, die met rapper Drake wat minder, al heeft dat laatste vooral te maken met de tekstuele vaardigheden van Lenny Kravitz. Het euvel met Lenny Kravitz is namelijk dat het een wat simpele man is. Andermaal: zeer getalenteerd. Maar simpel. Lenny Kravitz is zeker vanaf zijn derde album een van de betere voorbeelden van de stelling dat de capaciteit om goede liedjes te schrijven of te kunnen zingen of beide helemaal niets te maken heeft met de capaciteit iets over de toestand in de wereld te kunnen beweren. Daar denkt hij zelf beduidend anders over, getuige interviews met hem en getuige zijn teksten. Zo gauw Lenny Kravitz zijn diepste gedachten op papier zet wordt het al gevaarlijk, maar zo gauw die gedachten de vrouw, de liefde of de liefde voor de vrouw voorbijstreven en - pak ’m beet - de toestand in de wereld behelzen, komt de hilariteit in zicht. Welk land de Verenigde Staten ook aanvallen en om welke reden dan ook: bij het eerste concert daartegen is Lenny Kravitz aanwezig, wijs- en middelvinger hoog in de lucht, om ‘Peace - NOW!’ te roepen, en Let Love Rule maar weer in te zetten. Een zwarte parodie op John Lennon in 1969.
Het titelnummer van Black and White America is daar een voorbeeld van: het is een nummer dat gaat over, inderdaad, zwart en blank in Amerika, en dat ze lief voor elkaar moeten zijn, of zoiets. Whatever, Lenny, amen.

Lenny Kravitz, Black and White America. Op 17 oktober speelt hij in Ahoy, Rotterdam