Peking-syndroom

Peking - Er moet wel iets serieus stuk zitten in een land waar binnen nog geen twee maanden vijf bloedige aanslagen worden gepleegd op kinderen. Sinds op 23 maart een geestelijk gestoorde dokter acht kinderen doodstak op een lagere school droegen vier kopie-bloedbaden bij tot een tsunami van paniek onder ouders. In alle gevallen waren de daders doodgewone mannen van middelbare leeftijd, ergens funest geknakt in hun zelftrots en levensverwachting. Een kleurloze dertien in een dozijn waartegen geen enkele verdediging mogelijk is. Een ordinaire echtscheiding hier, blijkbaar onverkropbare frustraties vanwege vermeend onrecht daar. Om een plat onroerendgoedconflict hakte vorige week woensdag een 48-jarige man in een school in de provincie Shaanxi zeven kinderen en twee volwassen dood met een bijl. Daarop ging hij naar huis en pleegde zelfmoord. Zeventien mensen, overwegend jonge kinderen, stierven in totaal in de afgelopen weken. Meer dan vijftig raakten gewond.
China is diep geschokt door deze slachtpartijen, die een westers verschijnsel werden geacht. Tijd voor zelfonderzoek dus, maar dat levert verbazend weinig op. Veel verder dan wat clichés komen de meeste commentaren in China niet. Volgens velen is het de snelle, harde en intens kapitalistische moderne tijd die te wijten is aan het geweld. Crimineel psycholoog Ma Ai stelt dat de belagers klem kwamen te zitten in de revolutionaire veranderingen van de laatste dertig jaar en dat ze met schokkende acties aandacht eisen voor hun lot. Sommigen gaan echter een stap verder en kunnen zichzelf griezelig goed identificeren met de daders. Een commentaar in Dahe Bao - een krant in de provincie Henan - verdedigt de moordenaars als naïeve breinloze zombies die slechts worden aangestuurd door externe impulsen.
De krant legt de verantwoordelijkheid daarvoor zonder meer in de schoot van de overheid: ‘Na door de autoriteiten onbillijk te zijn bejegend of te zijn afgebekt, en onmachtig in hun streven naar wraak op regeringsdepartementen die door de staatveiligheidsdiensten worden beschermd, moeten moordenaars hun haat en woede wel koelen op zwakkeren.’ Voor mannen die hun frustratie koelden op politie en overheidsdiensten was de afgelopen jaren in China ook al opvallend veel begrip.
Een opvallend en recent onderzoek van het Zelfmoord Preventie Centrum in Peking maakt het raadsel alleen maar groter. Volgens het onderzoek lijdt niet minder dan één op de zeven Chinezen aan een vorm van geestesziekte.