Peperkorrel

In the shadows under the pepper trees De Ruse said: ‘There it is, Nicky. Over there. Nobody has bothered it. Better take a look around.’ Wanneer eetbare ingrediënten van nature welsprekend waren, zouden zij zeker hun verwondering hebben geuit elkaar, in dermate klein bestek, rondom de lamspoot tegen te komen.

Dat ik mij afvraag of een daarin verdwaalde korrel Szechuanpeper spontaan Raymond Chandler zou citeren, gaat alleen mij aan, maar in de interactieve wereld die het receptureske met zich meebrengt, is het moeilijk zoiets voor je te houden. Wie zijn peperkorrel in een lamspotenraadsel verzeild wil laten raken, kan daartoe uit New Yorks’ China Town voor een paar dollarcenten een heel kilogram meenemen. Maar het is ook niet onverstandig om niet eens zo veel verderop bij Dean & De Luca binnen te lopen. Vraag aan de eerste de beste employé waar het staat en hij zal, zonder de maat van de in zijn hoofd rondsissende blues ook maar even te onderbreken, een aspirant basketball-arm om de hoek steken en met lange ongebroken vinger je precies aanwijzen waar de Szechuanpeper staat. Een ravissant zuiver blikken blikje, waarin nauwelijks twee witte muizen passen, maar wel de beste Szechuanpeper aan deze kant van de Chinese muur.
Die peper uit de supermarkt, daar is niets op tegen, behalve dat wanneer je je steak au poivre ermee insmeert, je net zo goed gemalen dekschild van de coloradokever kunt gebruiken. Een verdwaalde korrel kan dus nog net. Om je aan tafel midden in de conversatie met de alleszins zalvige Aardappel van Purée tenminste voor een paar seconden wakker te houden. Om die onmisbare notitie voor dat begin van dat korte verhaal te maken: Ongeveer zo: ‘Op de dag waarop de zon zo dof als een aardappel aan de hemel stond…’