TELEVISIE Prem

PEPTALK TEGEN KINDEREN

Fietsend ontkwam ik op het nippertje aan ziekenhuisopname, riep de idioot achter het autostuur machteloos een verwensing na en kreeg als commentaar van een meneer, die de hoek om kwam en niets gezien had, dat ik niet zo chagrijnig moest doen. Ik herkende hem van een tv-optreden bij Barend en Van Dorp tijdens een EK voetbal, waar hij het hem gegeven woord niet meer afstond en als een wals elke kikker plette die het niet volledig met hem eens was: Prem Radhakishun. Nooit te beroerd zich met Alles te bemoeien en zijn mening als Absolute Waarheid te geven, ook als hij ergens de ballen verstand van heeft – zo bleek daar op straat en in de jaren daarna op de buis. Waar hij al gauw niet meer weg te branden was omdat praatprogramma’s floreren bij narcistische, rel-opleverende gasten.
Prems drammerigheid geldt niet alleen de opstelling van het Nederlands elftal maar ook legio vormen van maatschappelijk onrecht. Geen autoriteit was veilig voor zijn gramschap, maar zijn grootste verdienste is dat hij niet alleen bestuurders en directeuren ter verantwoording roept maar als dwaas durfde te komen waar engelen aarzelen binnen te treden: op pleintjes en straathoeken van hangjongeren in prachtwijken; in club- en buurthuizen; bij disco’s met een geheime agenda inzake toelating; bij Marokkanen en bij skins. Hij toonde meer discriminatie en vooroordelen aan dan in ons zelfbeeld paste; zij het soms ook daar waar de term ‘vooroordeel’ een instrument van politieke correctheid leek: sommige ‘vooroordelen’ zijn helaas oordelen. Hij kwam op voor maatschappelijk zwakken en pispalen maar liep daarbij tegen de grenzen van zijn eigen maatschappijbeeld op waarin daders per definitie slachtoffer zijn – van racisme, van achterstelling. Dat moet hem zwaar zijn gevallen.
Zo moeilijk als het mij valt naar de man te kijken en luisteren zodra hij aan de gesprekstafel verschijnt, zo nuttig en dapper was Premtime – dankzij en ondanks Prem, die ook daar soms pijn aan oog en oor deed. En nu heeft hij dus zijn eigen ‘school’ waarin tien ‘prachtkinderen’ die slachtoffer dreigen te worden van ‘falend onderwijs’ door hem en zijn team geholpen worden hun droomcarrière als piloot, actrice, filmregisseur te verwezenlijken. Het programma is een hutspot van vingers op wonde plekken en generalisaties; van aankaarten van moeilijke kwesties en makkelijke analyses; van waarheden en simplificaties; van inhoudelijk probleem en amusement; van structurele problematiek en individuele Verlosser. Die laatste heet Prem, is er voor de verklanking van verontwaardiging, vragen aan autoriteiten en peptalk tegen de kinderen waarbij de geest van Oprah niet ver is – terwijl meneer John Biharie het vuile bijschoolwerk mag doen.
We hopen met Prem dat al deze kinderen ‘slagen voor de Cito-toets’, wat inhoudelijk al flauwekul is. Zoals er van alles onduidelijk blijft over wat de ‘achterstand’ van de individuele kinderen eigenlijk betekent. En wat er met hen aan de hand is. Prem heeft het verdomd lastig met Denzel, zonder te vermelden dat in veel klassen niet één maar acht Denzels rondlopen die alleen al door houding en gedrag het gemiddeld leerresultaat van de klas beïnvloeden. Daar zijn weinig leerkrachten tegen opgewassen. Wat je niet alleen met ‘schandalig’ kunt afdoen. In een vooruitblik op aflevering 3 blijkt Denzel onverwacht te vorderen. Dat is prachtig. Maar die zeven andere krijgen geen vip-behandeling.

De school van Prem. NPS. Nederland 1, donderdag 22.25 uur