De kantoormeubelen staan in de catalogus enigszins verlegen bij elkaar alsof ze nog wat moeten wennen. De kennismaking is achter de rug, straks komt de koffie en kunnen ze het daar over hebben. Ze zijn neergezet door mensen die er niet over piekeren erop te gaan zitten, ze moeten er een reportage over maken. Dit is tastbaar in de stilte van de entourage, er hangt een verdrietige en vooral zit- en gebruiksloze sfeer. Een kraakloze sfeer. Waarom willen jullie niet op ons gaan zitten? Dit denken de meubelen omdat zij verschrikkelijk veel van mensen houden. Ze hebben er zin in, de banken, de stoelen en de zitjes. Ze willen mensen erop, liefst kantoormensen. Maar mensen zijn nergens te bekennen.

‘Er gelden nieuwe kantoortijden.’ Zo begint de tekst op pagina drie en ik droom langzaam weg tussen de bladzijden. Op de blauwe stoel, links op pagina acht, zou ik graag Vanessa zien zitten, ze bekijkt het personeel dat in de wel wat druk bemeubelde kamer met belangrijk werk bezig is. Wie krijgt de nieuwe Gouden Platen? Ze heeft een broekpak aan. In de witte stoel (FLEN fauteuil) wil ik dat Lee Towers een kopje koffie drinkt. Zou Vanessa hem durven vragen voor een bezoek aan de renbaan van Duindigt? Is Lee Towers paardenman? Misschien een goed idee: Lee Towers Goes Country, ze neemt zich voor er een aantekening over te maken. Vanessa pakt een peer van de fruitschaal van de Effektiv T bureaucombinatie. Wie heeft ze zo grappig allemaal met de steel omhoog neergezet? Op pagina 38 en 39 stel ik me Michael van Praag voor, een zitgraag figuur, de stoel staat al uitnodigend te wachten. Blauwe stoelen en kasten. Ruud Krol doet ook mee. Hello Ruud, zegt Michael. In de Pauzeruimte van pagina 52 zie ik de mannen van de zaak een Spaatje rood drinken. De meubelmannen zelf. Eentje bekijkt peinzend de schaal met peren waarvan ook hier de stelen allemaal omhoog wijzen. Zou Vanessa…? Snel slikt hij zijn gedachten in, daar is de baas. Zeg maar Hans, zegt hij. Ze zijn van plan allemaal zo snel mogelijk Hans te gaan zeggen. Stoelen, banken en tafels duiken tevreden ineen onder de mens. Ik begin nu overal in de catalogus mensen in te vullen, je kunt er ongestraft uren mee bezig zijn, ik droom ze op de meubels. Alles krijgt hier zijn eigen plaats, vrijheid tussen de meubelen. Zit je lekker, moeder? Daar heb je tante Coby. Vader ligt er gezellig bij op de Karlshamn slaapbank. Is dat Mevrouw Huybrechts? Dat kan haast niet, maar toch is ze het. Kijk eens, een stel oude vriendinnen tussen de lampen: hallo Christine, Susanne, Ankie, Liesje. Ze zijn nog precies even jong als ze vroeger waren. Zetten jullie die peren even anders neer? Op de achterkant van de catalogus verdwijnt mijn idylle. 'Ga Proefzitten’ staat er boven een dreigend op mij af schuivende stoel, hij is helemaal alleen gelaten en totaal verongelijkt, ik kan er niemand bij denken, alle herinneringen zijn weggevlogen, ik moet er zo snel mogelijk zelf op gaan zitten, anders zwaait er wat. Wie heeft dit op zijn geweten? Het is allemaal mijn schuld. Procent Bureaustoel met Wielen. Ik ben verloren.