Pest

Terwijl het herfstweer buiten woedt en ik gisteren iemand sprak die klaagde over een verkoudheid, zijn de longpest en de builenpest slachtoffers aan het maken in India. Er is een grootscheepse actie tegen ratten en vuilnisbelten gestart, maar dat is juist gevaarlijk omdat de rattevlooien die de pest overbrengen hun huis verlaten als het dood is en dan op mensen springen.

Niet te geloven - de pest in deze tijd. Ik vond het al niet te verteren dat in Ruanda cholera was uitgebroken. Krijg de klere en krijg de pest mocht ik als kind niet zeggen, dat was grof. Maar die ziektes waren eigenlijk zo goed als weg. Inmiddels waren we in Nederland zover dat ook tbc alleen bij hoge uitzondering voorkwam, maar inmiddels is tbc hier weer een beetje terug.
Pest en cholera zijn van die ziektes die je doen denken aan eeuwen geleden, aan historische romans of aan dagboeken uit die tijd. Het blijkt echter gewoon zo te zijn dat de veroorzakers nog volop in leven zijn en dat door vuile en de besmettingskansen verhogende omstandigheden de beestjes toeslaan. De slachtoffers hebben minder weerstand dan mensen die vol vitamines in welvaart leven, dat is logisch. Hongerende kinderen zijn dankbare objecten. Op zo'n moment merk je dat ondanks de televisie die ons alles laat zien, de afstand tussen arme landen en het rijke Westen toch onmetelijk groot is. Middeleeuwse toestanden, zeggen we, of het de goede eeuwaanduiding is of niet.
Als ik medicijnen gestudeerd zou hebben, zou ik dan de handen uit de mouwen steken zoals de heldhaftige Artsen Zonder Grenzen? Ik weet het niet. Misschien was ik wel therapeut geworden en ontving ik de bovenlaag van de bevolking in een modieuze praktijk in een duur huis, klagend over een verkoudheid.