Petersburgse vertellingen

Er hoeft niet altijd een aanleiding voor een strijd te zijn, zo bleek onlangs, soms kan een gevecht ook ontketend worden als ‘onderhoudsmaatregel’. Ik had mijn onderbuurvrouw onder water gezet: het bad was overgelopen. Brullend stond ze aan de deurbel, terwijl ik als een bezetene aan het dweilen was. ‘Het houdt zo op!’ piepte ik van de zenuwen, want die buurvrouw heeft een nogal griezelige echtgenoot en die kon elk moment thuiskomen. Ik belde een vriend (een kozak van de Don met scherpgespoorde laarzen) die in een mum van tijd met bloeddoorlopen ogen van woede voor de deur stond: ‘Wie moet ik hier een dreun verkopen?’ Ik begreep het eerst niet: ik verzuip de buren en dan worden ze ook nog eens in elkaar geslagen. Als uitleg kreeg ik alleen het woord ‘profilaktika’ te horen: ‘voor alle zekerheid’ of ‘bij wijze van onderhoud’.

Ik denk niet dat er in Rusland ooit een discussie zal oplaaien over ‘zinloos geweld’, want de meeste Russen gaan zo gretig op de vuist dat de zin van het geweld bij voorbaat al is bepaald: het plezier. Nergens zie je meer gebroken neuzen dan hier. Gevechten worden uitgelokt en soms georganiseerd tot een feestje. Russen vechten met vijanden, maar vooral met vrienden, huisgenoten en buren. Vroeger woonde ik in een straat waar geen nuchter, weldenkend mens te vinden was. Ik woonde op de begane grond en onder mij, in de kelder, woonde een oude vrouw die iedere avond huilend voor mijn deur stond voor een glas wodka. Toen ik haar op een avond tussen mijn gasten weg moest plukken, zette ze een dode kat in mijn brievenbus. Tegelijkertijd had ik te kampen met een woeste, zwijgende reus die elke nacht, klokslag drie uur, onder mijn raam stond te staren. We waren net aan hem gewend geraakt toen hij begon te brullen: 'Ik kom naar jullie toe!’ Toen hij later nog een briefje onder mijn deur schoof met de tekst: 'Geef het meisje aan mij, schrijf uw telefoonnummer met krijt onder de poort’, was de tijd rijp voor een gevecht. In de keuken zat een opgetogen gezelschap te wachten tot de reus zou verschijnen. Naarmate de tijd verstreek, werden de scenario’s steeds smakelijker: de reus zou niet gewoon op zijn gezicht worden geslagen, nee, hij zou ondersteboven met zijn hoofd in de regenpijp worden geduwd, vuilnis moeten vreten, in zijn blote kont worden afgeleverd bij de onderbuurvrouw. Natuurlijk kwam de reus die nacht niet.
Vechtsporten zijn in Rusland altijd populair geweest en de laatste tijd is er vooral een hang naar allerlei 'traditionele vechtkunsten’, compleet met kromzwaarden en scherpgespoorde kozakkenlaarzen, maar uiteindelijk komt het toch weer neer op het typisch Russische beuken-op-de-neus. En als je zelf niet kunt vechten, dan kun je altijd nog een 'beveiligingsagent’ bestellen; prijzen variëren nogal, maar als het alleen maar om een nose-job gaat, is zo'n beul verrassend voordelig. En ja, je kunt ze ook krijgen met kromzwaard.