Petersburgse vertellingen

Een van de eerste Russische woorden die ik leerde was remont: reparatie. In de perestrojka-jaren zag je dat woord overal: op deuren van gesloten winkels, restaurants, metrostations, openbare douches en toiletten, op bankjes in parken, bij opengebroken voetgangerstunnels en op snelwegen. Het hele land was in ‘remont’, want ‘perestrojka’ betekent verbouwing. Tegenwoordig hangen ze geen bordjes meer op. Je komt er zo ook wel achter wanneer je in een bouwput valt of als een roltrap instort. Eigenlijk is het hele land een grote bouwput. Tien jaar geleden is het land aan een verbouwing begonnen maar daarna is het bijltje erbij neergegooid.

Nu begrijp ik waarom. Ik ben eergisteren uit een instortend huis gerend, schilderkwasten en behangrollers achterlatend bij de moedeloze eigenaren. Je hebt kosmetitsjesky remont en kapitalny remont. Elke Rus begint met frisse moed aan een kleine kosmetitsjesky remont. Hij koopt een paar rollen huiveringwekkend Duits behang en wat gemarmerd plakplastic om zijn huisje om te toveren in wat ze hier ‘Eurostandaard’ noemen. Maar dan komt hij er al gauw achter dat er meer moet gebeuren. Trek de tien lagen sovjetbehang van een muur en de fundering stort in. Vervang een tegel van de badkamervloer en ontdek hele zwembaden tussen de etages. Stoot je hoofd aan een deurpost en het plafond komt naar beneden. Petersburg is een schitterende stad. Maar kijk eens naar wat er zich afspeelt achter die ornamentale gevels. Na de revolutie zijn de statige herenhuizen in het centrum opgedeeld in hokjes omdat er hele arbeidersgezinnen in moesten passen. Die pasten er in - en daar bleef het bij. Er is verder nooit meer iets aan gedaan. Elektrische bedrading van tachtig jaar oud, muren als beschuit. Ik wilde een appartement huren op een van de eilanden. Want het was een rustiek appartement, met een oude Bösendorfervleugel, en veel stoffig antiek. En behang waar je een heel tehuis van kon laten eten. Maar dat kan je vervangen, dacht ik. En geen verwarming, want de buizen waren gesprongen in de kelder, maar dat zouden ze repareren, en je kan altijd nog met elektrische kacheltjes stoken. En het toilet had geen stortbak maar alleen een kraantje - kan je ook zo oplossen. En de leidingen in de badkamer moesten natuurlijk gerepareerd worden, want er bleek geen water te zijn, en door het plafond kon je het tapijt van de buren zien, en de vloerà allemaal een fluitje van een cent. We begonnen met z'n vieren aan de remont. Dat moest te doen zijn. Wel eerst ieder 100 gram drinken, want anders lukt het niet, in Rusland. Bovendien vroor het achttien graden buiten en tien graden binnen. Dus namen we nog 200 gram. En een elektrisch kacheltje. Dat elektrische kacheltje hebben we in het stopcontact gestopt. Wat er daarna gebeurde, is niet helemaal duidelijk. Ik ga nu maar verhuizen naar een ander appartement, ook rustiek. Morgen ga ik daar weer behangen.