Pianolala

7 CC in 10, Cor Fuhler op (prepared) Piano. GeestGronden 15 (distributie BVHaast)
Waarom noemt iemand een stuk Schoenveters?
De nieuwe cd van pianist Cor Fuhler draagt al een even cryptische titel: 7 CC in 10. Het hoesje van de cd is ontworpen als envelop.

Dat is een mooi symbool: een envelop bevat immers een boodschap, een mededeling, een felicitatie of anderszins een verrassing. In ieder geval draagt hij een belofte in zich. Dat maakt Cor Fuhler helemaal waar. Niet alleen is 7 CC in 10 een zeer geslaagde cd, ook weet Fuhler de luisteraar voortdurend op het verkeerde been te zetten.
De geprepareerde piano van Fuhler ontpopt zich als een doos van Pandora. Hij heeft zijn instrument zodanig onder handen genomen dat het nu eens als een scheurende gitaar klinkt, dan weer als een gamelanorkest, een harmonium of een ouderwetse theremin. In Raspen gaat Fuhler zo op de snaren tekeer dat het klinkt alsof hij de vleugel met een zaag in mootjes aan het verdelen is. Uit dit nare, onheilspellende geluid bouwt hij een geraffineerd ritmisch spel op, waarbij de kast van de vleugel als percussie-instrument gebruikt wordt, er een vrolijk gestuiter over de snaren klinkt en kleine melodische motiefjes speels de kop op steken.
Want ook al ontlokt Cor Fuhler de meest bizarre geluiden aan zijn instrument, hij blijft geenszins steken in gemakkelijk effectbejag. Juist omdat hij al zijn akoestische vondsten in goed doortimmerde composities heeft verwerkt, kun je de cd zonder vervelen meerdere keren beluisteren.
En het is zeker geen eenvoudige muziek die Fuhler maakt. Zijn stukken zijn zonder uitzondering kort en variëren van stekelige aforismen tot puntige columns. Het meest beknopt is Het sprookje van de snelle geest, dat om precies te zijn acht seconden duurt. Het stukje laat zich het best omschrijven als een muzikale valpartij. Het is te snel afgelopen om na te kunnen vertellen. Als een fietser die plotsklaps op de straatstenen zit, ben je als luisteraar te beduusd om je te realiseren wat er is gebeurd.
Een van de langste stukken is De koningin van Sorry. Zo sprookjesachtig als de titel van dit ruim vijf minuten durende werk is, zo geheimzinnig en verstild is de klankwereld die Fuhler neerzet. Kleine, verlegen geluidjes - van ragfijne pianoloopjes tot dunne plopjes - rijgen zich aan elkaar. Het is muziek die zich in zo kleine en verfijnde gebaren uitdrukt dat alles zich op poppenhuisformaat lijkt af te spelen.
De deur deur is vergeleken daarmee een nogal agressief stuk. Toch staan ook hier de gierende uithalen (die nog het meest doen denken aan de capriolen van een gitaarvirtuoos) in subtiel contrast tot een puntig getokkel op de snaren. Een heftige crash mondt uit in een ingetogen pianospel dat al snel weer wordt verbroken door de vreemdste geluiden. Want zoals De deur deur goed illustreert, gaat de experimenteerzucht van Cor Fuhler samen met een sterk ontwikkeld gevoel voor klassieke begrippen als evenwicht, contrast en ontwikkeling.
En in die zin is hij ook een musicus pur sang. Toen hij vorig jaar een stuk maakte dat geïnspireerd was op het Javaanse wajangspel (Wayang Detective), benadrukte hij eveneens dat hier geen diepere, filosofische gedachte achter zat. Liefde voor en nieuwsgierigheid naar de gamelanmuziek hadden hem gedreven. Niets meer en niets minder. Ook op 7 CC in 10 is duidelijk te horen dat Fuhler een muzikale persoonlijkheid is die zich in de abstractie van akkoorden, noten en structuren als een vis in het water voelt. In zo'n zuiver muzikale wereld verliezen woorden elke betekenis, dus dan kun je je stukken net zo goed titels meegeven als Schoenveters, 7 Steeksleutels of Vrij naar $ê&+J.