Picnic 06

Vorige week vond op het Westergasfabriekterrein Picnic 06 Cross Media Week plaats. Met cross media wordt de kruisbestuiving tussen de verschillende media zoals radio, televisie en het geschreven woord bedoeld. En internet is hét epicentrum van de samenkomst van alle media, dus daar draaide het die dagen allemaal om. Samen met hippe meisjes en snelle jongens in pak luisterde ik naar de openingsspeech van Job Cohen. De burgemeester van Amsterdam beloofde eerder die dag al dat er de komende vijf jaar geld beschikbaar zal zijn voor 5 nieuwe edities van Picnic, want creativiteit en innovatie is de motor achter een bruisende stad met een welvarende economie.

Medium job 20cohen

Job Cohen

Het uitgebreide programma van Picnic kent enkele hoofdsprekers van statuur. Key note speakers zijn media-iconen Simon Guild, directeur van MTV (UK) en John de Mol van Talpa. Ook bekende namen uit de internetscène gaven een presentatie, zoals Graig Newmark van de Craiglist (de Amerikaanse versie van Marktplaats) en Phillip Rosedale, de bedenker van het populaire spel Second Life. Creatieve instellingen als De Waag, Mediamatic en Doors of Perception geven workshops of laten van zich horen in discussies.

Het is een druk programma en de presentaties volgen elkaar in rap tempo op. Vanaf het begin word je ondergedompeld in een energieke sfeer waarin flink genetwerkt wordt. Op donderdagochtend spreekt journalist Dan Gillmore over hoe de journalistiek is veranderd door de komst van internet. Naast de traditionele media bestaan nu ook de dagelijkse weblogs en andere vormen van burgerjournalistiek, door Gillmore ‘Citizen jounalism’ genoemd. En zoals hij zelf zegt en op zijn website verkondigt, ‘My readers know more than I do’. De media zijn van ons allemaal geworden. Om zijn betoog kracht bij te zetten laat Gillmore de bekende foto zien van de bomaanslagen in de metro van Londen. De foto was gemaakt door een passagier en al een dag later in de Londense pers te zien. Ook amateurbeelden van de tsunami in 2004 haalden de journaals en kranten.

Toch gaat het hier voornamelijk om de technische innovatie in plaats van om journalistieke verslaggeving volgens mij. Omdat veel mobieltjes zijn uitgerust met een fotocamera en videocamera’s steeds goedkoper zijn geworden ligt het maken van foto’s en beelden binnen ieders bereik.

Van een andere aard zijn het enorme aantal weblogs die per dag worden opgestart en waarvan de bezoekersaantallen de nieuwsaanbieders overtreffen. Gillmore waarschuwt voor de onbetrouwbaarheid van dit soort bronnen. De lezer moet een nieuwe manier van kijken ontwikkelen die in eerste instantie wantrouwend is ten opzichte van de bron. Reputatie van de schrijver wordt volgens hem het belangrijkste criterium voor geloofwaardigheid. De traditionele media hebben dus niets te vrezen. Sterker, als zij er op een goede manier gebruik van weten te maken, kunnen ze er zelfs hun voordeel mee doen.

‘s Middags kunnen de bezoekers kennismaken met Philip Rosedale, een van de bedenkers van Second Life. Dit is een computerspel waarin je deelneemt in een virtuele 3D-wereld met een zelf bedacht personage. Volgens Rosedale is het ieders wens om af en toe iemand anders te zijn en in een andere wereld te kunnen leven. Second Life biedt deze mogelijkheid. Inmiddels heeft het spel 800.000 personages die met grote regelmaat deelnemen. In de virtuele wereld wordt een economie bedreven die lijkt op die van de echte wereld. Projectontwikkelaars verkopen land en modeontwerpers verkopen kleding. Alles opgebouwd in pixels. The Linden dollar die wordt gevoerd in het spel is vernoemd naar de naam van het Linden lab waar dit spel werd bedacht en nog iedere dag verder wordt ontwikkeld. Rosedale laat een promotiefilmpje zien van een ontwerper die in het dagelijks leven nauwelijks haar brood kon verdienen. Nu ze virtuele sieraden maakt en die verkoopt, is haar salaris gemiddeld drieduizend reële dollars per week. De makers van het spel verdienen hun geld door virtueel land te verkopen en heffen belasting bij het omwisselen van dollars naar Linden dollars en omgekeerd.

Een kinderversie van een virtuele wereld is het Habbo hotel. Sampo Karjalainen, creatief directeur, legt uit dat iedereen een gratis personage en een lege hotelkamer tot zijn beschikking heeft wanneer je incheckt in het Habbo hotel. Je kunt je kamer inrichten zoals je wil, maar daar moet wel voor worden betaald.

Medium westergasfabriek

‘Picnicken’ in de pauze

Uit alle presentaties blijkt dat het geloof in internet enorm is. Alle deelnemers die ik sprak delen de overtuiging dat we aan het begin staan van een nieuw tijdperk. Een beter tijdperk. Er klinken weinig kritische geluiden. Alleen Linda Stone, eerder werkzaam bij Apple en Microsoft, spreekt haar zorgen uit. Zij heeft het over de continue stroom van informatie waar iedereen vandaag de dag mee in aanraking komt. Het gevoel iets te missen als men niet online is, wordt steeds sterker. Of dat nu de aanvoer van nieuwsberichten is of het aanwezig willen zijn in een virtuele wereld met virtuele vrienden. Beide slurpen tijd en aandacht en leiden af. Bij een volgende aflevering van Picnic zou het wenselijk zijn dergelijke kritische geluiden meer te laten horen. Ook zouden er meer afgezanten van de creatieve garde moeten worden gelokt. Nu concentreerde hun aanwezigheid zich rond de presentaties van De Waag en Mediametic. Misschien was de prijs van 750 euro voor de conferentie wel de reden van hun afwezigheid. Bijna niemand wist dat veel workshops gratis waren. Een gemiste kans voor de creatieve sector, maar gelukkig, Amsterdam mag zich het komende jaar weer middelpunt van crossmedia noemen.

Bron foto’s: http://www.flickr.com/photos/hustlerofculture/255168003/