Popmuziek: Little Simz en Rina Sawayama

Pizza met ananas

Little Simz © Jack Bridgland

In Top Boy, het door rapper Drake geïnitieerde Netflix-vervolg op de fabuleuze Channel 4-serie Top Boy: Summerhouse, speelt ze het gedenkwaardige personage Shelley. Haar nummer ‘Venom’ komt terug in de soundtrack van de serie. Want vooral is de 26-jarige Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo, alias Little Simz, rapper. En een van de spannendste stemmen van de lichting Britse hiphop van de tweede helft van de jaren tien. Ze schreef tijdens de quarantainemaand april 2020 een nieuwe EP, nam die ook meteen op in haar thuisstudio en bracht hem uit. De vijf nummers op Drop 6 beginnen met het gejaagde ‘might bang, might not’, sober, gebaseerd op een diepe bas.

Drop nummer 6, want de zesde in een traditie die ze begon in 2014: het uitbrengen van korte mixtapes met een nummer of vier, vijf. In 2017 brak ze door met het ijzersterke Stillness in Wonderland, en opvolger Grey Area ging daar vorig jaar nog eens overheen. Haar na 2015 gepauzeerde traditie van Drop-EP’s heeft in quarantainetijd een claustrofobisch randje gekregen, want deze vijf nummers klinken net zo uitgebeend en ontdaan van alle franje als het quarantaineleven zelve. Een bas, een beat, daaroverheen haar stem: opsmuk is er niet. En wat een bas, die repetitieve groove in ‘one life, might live’! Inclusief een fraaie verwijzing naar haar inspirator Beyoncé: ‘Give me that, give me lemons, I’ll make lemonade’.

Het spannendst is ‘you should call mum’, met die Burial-achtige donkere sfeer, en de letterlijke benoeming van deze tijd in relatie tot deze EP: ‘Man, it feels like the zeitgeist’. Een zeitgeist die ze als volgt samenvat, met enig gevoel voor understatement: ‘Times we livin’ in don’t seem real/ But it was never a fairytale to begin with’.

Veel minder stijlvast dan Little Simz op deze EP, om er nog maar een understatement in te gooien, maar om andere redenen minstens zo interessant, is Rina Sawayama, eveneens uit Londen. Zoals Little Simz Beyoncé eert, zo is deze Brits-Japanse zangeres duidelijk gevormd door populaire zangeressen uit de jaren ’00, zoals Britney Spears (voor de pop) en Avril Lavigne (voor een randje rock). Niet alleen mixt ze de muzikale erfenis van die twee met aanmerkelijk geëngageerde teksten (‘Chosen Family’ gaat over de lhbtq-gemeenschap, bijvoorbeeld), maar ook met flarden uit genres die moeilijk daarmee verenigbaar lijken: soms techno, maar vooral: (nu) metal. Nee, serieus.

‘STFU!’ combineert bijvoorbeeld het lompe, loodzware op-en-neer-spring-geweld van Korn met de door en door geproduceerde pop van Christina Aguilera. Dat klinkt op papier als een pizza met ananas, en dat is het soms ook: openingsnummer ‘Dynasty’ is een interessant draakje, maar een draakje blijft het – het doet denken aan de in lelijke nummers gespecialiseerde metalband Evanescence. Maar zo’n op r&b leunend nummer als ‘XS’, waar de niets-aan-de-hand-sfeer opeens wordt vermorzeld door een snijdende metalgitaar: curieuzer werd het dit jaar zelden, en dat is minstens knap, in zo’n curieus jaar.


Little Simz – Drop 6; Rina Sawayama – SAWAYAMA