Sport

Plas

Het is moedeloos makend. Dat doping-gedoe. De commentatoren die na de legendarische rit naar Morzine van Floyd Landis de lof zongen van de wielerheroïek, die een ode schreven aan God’s Eigen Uitverkoren Renner, die op wilskracht en geloof vijf Alpencols bedwong – die mensen voelen zich nu heel erg moedeloos. Want eigenlijk wisten ze het wel: je moet niet denken dat er werkelijk zuivere topsport bestaat. Die bestaat niet. Je moet niet denken, en niet eens willen denken dat er op zo’n niveau wordt gepresteerd zonder onnatuurlijke hulpmiddelen.

Maar dat wil je graag wél denken.

De ellende rond Landis, en zijn positieve testosteron-test, maakt weer eens duidelijk hoe onduidelijk alles is. Wat is waar en wat niet? Hoeveel jaar zijn we al in de maling genomen? En hoeveel weten alle journalisten in het wielrennen, die zo dicht op de renners zitten, en die toch ergens van op de hoogte moeten zijn? Je voelt je bij de neus genomen.

Heeft Landis bewust doping gebruikt of niet? Onbewust? Is hem iets toegediend? Is hij er ingeluisd door een toeschouwer met een waterfles vol geslachtshormoon? Of willen we het eigenlijk niet weten, en kan het ons niets meer schelen, en zakken ze er maar in met z’n allen?

Misschien moeten we maar vanuit een ander perspectief tegen doping aan gaan kijken. De bottleneck lag bij het gebruiken, het innemen: doe je dat ja of nee. Vervolgens bij het maskeren: kunnen ze het opsporen ja of nee. Maar vanaf nu leggen we het probleem waar het hoort: bij de fysieke controle, het inleveren van de urine ter test.

(We gaan er niet meer, nooit meer, vanuit dat er schone renners zijn, dat er geen doping wordt gebruikt. Het is even slikken, maar het kan niet anders.)

De enige manier om niet betrapt te worden op het gebruik van doping als je doping hebt gebruikt is: schone urine inleveren. Waar geen spoortje in zit van spierversterkende, rode-bloedlichaampjes-vermeerderende, herstel-versnellende, spiergroei-stimulerende, zuurstofopname-verhogende, agressie-verhevigende, angst-onderdrukkende, hartritme-stabiliserende, concentratie-focussende, spijsvertering-balancerende, depressie-dempende, luchtweg-openende of andere nuttige middelen. Wie schoon plast, komt schoon uit de controle.

Ja precies: Pollentier. We denken terug aan Michel Pollentier en zijn peertje. In 1978 moest Polleke, in de gele trui, op Alpe d’Huez naar de dopingcontrole. Onder zijn arm had hij een rubberen bal, een soort peer, gevuld met urine. Schone urine. Die leverde hij in bij de controleurs.

Met terugwerkende kracht wijst Polleke ons nu de weg. Dat hij werd gepakt, doet er niet toe. Het gaat om het idee. Zijn truc was ingenieus, zij het net niet ingenieus genoeg. Maar dankzij die «fraude» zien we nu voor ons wat de toekomst van het wielrennen is. Dopingcontroles zijn niet te omzeilen: if you gotta go, you gotta go. En dan ga je. Maar dan begint het echte werk: creatief plassen.

De handel in epo en bloed kan een dochteronderneming opstarten: schone urine. Koopt Hier Uw Schone Plas!

We moeten nog even schaven aan de methode, maar daar zijn alle soigneurs, artsen, ploegleiders, medicijnmannen en coureurs inmiddels creatief genoeg voor. Het rubberen peertje onder de arm van Polleke behoeft enige verbetering, maar de mogelijkheden zijn eindeloos. Schone urine is zonder veel moeite ergens te verstoppen. In de mp3-speler. Onder het toupet. Achter het oor. In een pingpongbal in de neus. (Het hoeft niet ontzettend veel te zijn, volume-technisch gezien.) Het kan in een listig ontworpen brilmontuur.

Ook kan er een bescheiden reservoirtje worden ingebouwd in het mannelijk geslachtsdeel. Eén of twee cilindertjes, die desnoods onder de huid worden geïmplanteerd, en die naar believen kunnen worden gevuld met vloeistoffen naar keuze. Voor de dopingcontrole dus met schone urine. Wat je wel even in de gaten moet houden is de erectie. In verband met ruimtegebrek in het lid.

De ploegarts zorgt wel voor een flinke voorraad schone urine. Die koopt hij van jonge gezonde boerenknechten uit de regio, die nog nooit iets gehad hebben of bij de dokter hebben gelopen. Wat je dan wel even in de gaten moet houden is dat die dokter zijn werk goed doet en een beetje oplet. Want je wilt niet worden betrapt op zwangerschap.

ROB VAN ERKELENS