Muziek

Plastic fantastic?

MUZIEK Mika

SkyRadio lanceerde luttele maanden geleden een grote reclamecampagne waarin werd benadrukt dat ze een nummer maximaal één keer per dag draaien. Het moge duidelijk zijn dat het radiostation meende dat luisteraars denken dat sommige songs vaker per dag voorbij komen, anders probeer je ze niet zo opzichtig van het tegendeel te overtuigen. Het probleem is dat het lijkt alsof SkyRadio steeds maar hetzelfde nummer opzet. Simpelweg omdat dit het station is van de veiligheid. Voorspelbaarheid is een zegen. De muziek wordt van tevoren door luisterpanels getest en mag vooral niet irriteren. SkyRadio moet beluisterd worden op conversatieniveau; het fungeert als muzikaal behang, een radiostation vol eenheidsworst waar geen vuil randje te bespeuren valt. Het marktaandeel bungelt rond de tien procent en duldt alleen Radio 2 boven zich. Er is blijkbaar behoefte aan een dergelijk station.

Mika gaat gedraaid worden op SkyRadio, dat lijdt geen twijfel, sterker nog: Mika zal in 2007 alomtegenwoordig zijn. Het betreft een 23-jarig talent dat in Beiroet geboren werd als Mica Penniman en vanaf zijn negende in Londen resideert. In zijn thuisland is hij in enkele maanden tijd van een volslagen onbekende jongen, die wat verdiende als klassiek muzikant, getransformeerd tot een ster die de bladen vult. Zijn eerste nummer 1-hit scoorde hij dit jaar met Grace Kelly, ook al was deze alleen via download te koop. Vier weken lang stond Mika hiermee bovenaan.

Referenties vallen bij het beluisteren van het debuut Life in Cartoon Motion over elkaar heen. In de eerste plaats klinkt Mika als het kind dat Freddie Mercury altijd al had willen hebben. Bij die single Grace Kelly ligt het er dik bovenop: de krachtige theatrale stem die elke hoogte aankan, brengt de Queen-frontman weer helemaal tot leven. Net als Freddie Mercury neemt ook Penniman alle pianopartijen voor eigen rekening. Mika is echter een kameleon, want niet veel later klinkt hij weer exact als Robbie Williams (van wie op het SkyRadio-kantoor best wel eens levensgrote posters kunnen hangen). Een andere rode draad is het geluid dat dankzij de New Yorkse discopopband Scissor Sisters weer hip is geworden, de hoge Bee Gees-achtige samenzang. Mika gaat hierin ver. Het is haast onvoorstelbaar dat hij en niet die Scissor Sisters zijn Relax, Take It Easy heeft geschreven. Nog meer jatwerk? Jawel. Het begin van My Interpretation lijkt een exacte kopie van Drops of Jupiter, de grootste wereldhit van de veilige rockband Train.

Elke song op het debuut zit prima in elkaar en dat Mika een veelzijdig talent is, behoeft ook geen verdere discussie. Het album klinkt alleen té plastic, daar wringt ’m de schoen. Het heeft een hoog tekentafelgehalte. Het roept een beeld op van een legioen adviseurs die de 23-jarige precies zo gekneed hebben dat hij op de wensen van de gemiddelde burger in 2007 aansluit. Mika is wel heel erg SkyRadio-fähig. Het moet een eigenzinnige jongen zijn met een natuurlijke rusteloosheid, maar dat valt zelden terug te horen op Life in Cartoon Motion. Die staat uiteindelijk vol met nog meer muzikaal behang dat wordt opgezet omdat het anders zo stil is. Zonde.

Mika. Life in Cartoon Motion, Island/Universal