Popmuziek

Playbacken in een winkelcentrum

POPMUZIEK Just Jack

Daar is er weer een. Zo’n frisse knul uit Londen. Zo’n volkse jongen die zelfs over zijn verveling een vermakelijk verhaal heeft te vertellen. En daar een liedje van maakt. Of een soort van liedje.

Just Jack, de artiestennaam van de 27-jarige Jack Allsopp uit Londen, is de nieuwe Mike Skinner (The Streets). Of Jamie T. Onmiskenbaar. En tegelijk flauw, want de verschillen zijn legio. De nummers op zijn tweede album Overtones (zijn eerste verscheen enkele jaren geleden op een klein label en werd bejubeld in kleine kring) zijn lichtvoetig, toegankelijk, soms zelfs gladjes, mede vanwege Jacks ontspannen, randloze stem. Ze zijn, om het zo plat te stellen, ronduit lekker. Het zijn nummers om mee te fluiten, één keer fluit hij zelf al voor. In de platenzaak zal Overtones uiteindelijk in de hiphophoek terechtkomen, maar het is net zo goed soul, en net zo goed pop. Jacks verleden is er geen van instrumenten, maar van draaitafels en samples. Breakdance en house spraken hem minstens zo aan als hiphop. Met sommige nummers zou Robbie Williams heel blij mogen zijn, in andere schemert Curtis Mayfield door, een keer zelfs het lievige Human Nature van Michael Jackson.

Alles vloeibaar, geen hoekige structuren. Lekker loom, soms zelfs larmoyant, een enkele keer ronduit lui. De troef van het album is de zomerhit Starz in their Eyes. Het intro is zelfverzekerd: tromgeroffel, als een aanloop. En dan vouwt het nummer open.

Starz in their Eyes beschrijft de tragische triomf van de nieuwe ster. Er is de ster, er is het succes, en er is de buitenwereld – de ‘they’. Het is het eerste woord van het nummer: de paranoia zuigt de luisteraar onmiddellijk binnen.

Vermakelijk is de speelse net-niet-afkorting VIPerson, alsof Just Jack zich half verzet tegen de vanzelfsprekendheid van de term VIP, zoals ook de twee letters BN’er inmiddels op een buitencategorie mens lijken te duiden.

Die ‘they’, ze zetten hun ster in het licht en hopen dan maar dat-ie schijnt – ‘or maybe not’ zingt Jack dan, ingeklemd tussen couplet en refrein, gezongen met een onverschillige nonchalance. Heerlijk, zoals Just Jack zijn schouders kan ophalen in woorden.

En dan wordt het nummer stilgezet, en het refrein twee keer herhaald. Weer die ‘karaoke machine’, weer die ‘Saturday night drunken dreams’. Pas dan veert de muziek opnieuw op, waarna we een kinderstem horen dromen van roem. De consequenties van die wens zijn inmiddels uitgetekend, maar begeleid door rockgitaren zet Jack het nog ’s aan, en hij rapt over ‘bitter bullshitter’ en ‘Ken and Barbie dolls’.

Grimmig wordt het nooit, daarvoor is de toonzetting te licht, de zomer te nadrukkelijk, en zijn Jacks vocalen te opgewekt. Maar ondertussen wordt, op de muziek van een van de meest veerkrachtige en energieke nummers van 2007, de Idols-_definitie van roem geschetst en bekritiseerd. Het maakt van _Starz in their Eyes een bitterzoet meesterwerk.

De ster uit het nummer eindigt playbackend in een winkelcentrum. Alleen zijn ouders zijn nog trots. ‘And now the tabloids use your face/ To document your fall from grace/ And then they’ll tell you that that’s just the way it goes.’

Just Jack, Overtones (Universal)

Just Jack treedt 26 april op in de Melkweg in Amsterdam