Plee-tv

In de aanloop naar het grote verwennen heb ik telkens weer moeten schuddebuiken van het lachen om zo veel onnozelheid. Men stond verbazingwekkend ‘positief’ tegenover de nieuwe strontlawine die de huiskamer ging binnendringen. Ik wist natuurlijk allang dat stront gewoon naar stront ruikt en dat Net5 dus big shit zou zijn.

Je had wel die grote kop van Max Pam in alle kranten. Maar het enige duidelijke aan die foto was dat de betrokkene zijn wilde haren in zijn prille jeugd al was kwijtgeraakt. Peinzend vroeg ik me af: Pam, de hoeveelste divisie is dat? Een hoekje ergens op een achterpagina eens in de week en een brabbelprogramma vastgeklemd in de radiovergetelheid van een doordeweekse middag. Het geheel nooit spraakmakend en nooit geciteerd, maar dat hoeft ook niet per se. Nu wil ik best geloven dat het tafeltje van Max en consorten straks echt tot een volwaardig interessant programma kan uitgroeien. Maar kan iemand mij uitleggen hoe een uurtje helikopterpret ons tegen de bruine dood kan beschermen? Zes jaar geleden liet Ego Meijer zich ook voor het karretje van de adverteerders spannen. En maar trekken en ploeteren door de reclame- en seriediarree van RTL5. Slikt nog even wat boodschapjes, maar please blaif bai mai! Na een paar weken scoorde de grote Ikkie niet meer dan een eucharistieviering op zondagochtend. Why? Why? En zes jaar later is RTL5 niet meer dan een anorectisch kadaver waarvan het rottingsproces tot ver in de volgende eeuw uitgerekt zal worden. Maakt niets uit, het gaat er alleen maar om in de vervuilde lucht te blijven hangen om nog meer spotjes over lekkages, geurtjes en doodlopend krediet te verspreiden. Mag het ook een paar kwintalen minder alstublieft? Het Nederlandse audiovisuele landschap wordt door een afgrijselijke inflatie geteisterd. Negen zenders op een heel klein stukje aarde, negen zenders waarvan je er zes meteen zou kunnen afvoeren. Nergens in West-Europa is de kwaliteit zo duizelingwekkend snel getuimeld als op de Nederlandse tv-schermen. Het is bloemkool en nog eens bloemkool. Voor wie kinderen heeft of nog niet door de generatiekloof is opgeslokt, zijn de resultaten van deze ellende meer dan zichtbaar. Hele generaties pubers lijken nu al verloren. Ze zappen van soap naar soap, van Buch naar Van Gogh, Van BNN naar Frequin, en dit gemiddeld vier tot acht uur per dag. Hun woordenschat, als ze nog kunnen praten, is beperkt tot ‘kut’ en 'tering’. Om hun grijze cellen hebben ze een bh vastgeknoopt, en het enige dat ze nog kunnen lezen zijn de teletekstpagina’s waar de tv-programmaoverzichten liggen opgeslagen. Want op de vuilnisbuis gaat het om één ding: de drempel naar het afval zo laag mogelijk houden zodat de grootst mogelijke aantallen consumenten door de reclamespotjes kunnen worden bereikt. Als ik me als god in Hilversum zou mogen uitleven, zou ik met onmiddellijke ingang mijn toorn op Veronica, SBS5 en -6, en RTL5 laten neerdalen. Doorspoelen die fecaliën en schaamharen! Verder zou ik de publieke netten van drie naar twee terugbrengen, met een streng verbod op elke vorm van verspreiding van politieke- of geloofsovertuiging. Voor missionarissen en propagandisten is er een hemel vol satellieten beschikbaar, met abonneetelevisie als verlossing. Met uitzondering van Andries Knevel, die wat mij betreft niet achter de decoder hoeft, want televisie mag best te kwader trouw zijn en moet ook kunnen irriteren. Iedere dag voor het 8 uur-journaal en als unieke sensatie Joost Prinsen en zijn 'mes op tafel’. De leukste, spontaanste, authentiekste en charmantste (B&W, Buitenhof, Lagerhuis) naar twee of één teruggebracht moeten worden om hem voor een naderende slijtagepanne te behoeden. Naast die twee netten zou RTL4 als commerciële van het eerste uur absoluut in de lucht kunnen blijven. Maar louter en alleen om de scherpte en brutaliteit van eroen Pauw - veruit de beste interviewer van Nederland - te kunnen blijven bewonderen.