Polderlullo’s en bakfietspapa’s

Zelfhulpboekjes voor en door jonge vaders lijken een nieuwe trend. De auteurs worstelen met het grootbrengen van hun kroost, maar meer nog met het manbeeld in een veranderende maatschappij. ‘Ben ik een mietje?’

Arme mannen. Moesten ze eerst naar het pijpen dansen van de geëmancipeerde vrouwen, nu lijkt het tij opnieuw gekeerd. Een tijdje terug zag ik beelden van een cursuszaaltje in Amerika, waar mannen neukbewegingen moesten maken met hun bekkens. Weg met de softie! Wees weer een echte man!

Die tendens is bekend. In platte media als GeenStijl of PowNed is machogebral weer norm. Het is de tijd van Echt Jannen, en van openlijk geilen op de milf (‘mother i’d like to fuck’). In meer intellectuele kringen wordt de foute man bediend door vuillappen als in de J. Kessels-reeks van P.F. Thomése. Fout is het nieuwe goed.

De huidige lichting jonge moeders is grootgebracht met de idoolbeelden van Sex and the City, mooie meiden die vol overgave aan de zwier gaan in de grote stad. Van Marlies Dekkers mogen ze er weer sexy uitzien, en ze krijgen er hun E.L. James-triootje bij.

Ruwweg is dit dus de situatie: mannen rukken zich af bij internet-milfs, en de vrouwen vingeren zich klaar bij de onderdanige-sletjes-fantasieën van Fifty Shades.

Hoe moeten we dit zien? Remancipatie? Niet helemaal. Want al die smeerlappen en patsers zijn wel steeds meer betrokken bij het grootbrengen van het kroost, terwijl hun milfjes carrière maken. Zelfs überhufter Rutger van Castricum, die binnenkort zijn tweede kind verwacht, heb ik op meerdere plaatsen als zorgzame papa geportretteerd gezien.

Zo’n mannencursus is natuurlijk al een symptoom van die dubbelheid. Een cúrsus, in een kríngetje… zo’n potentiebenemende therapeutensetting is toch bij uitstek een vrouwenvondstje. Ergens in de pendel­beweging tussen mannen- en vrouwenrollen zijn we in een wat ambivalente fase beland. De man van nu is een amalgaam van foute eikel en pamperaar. De verwarring daarover zie je erg sterk in een betrekkelijk nieuw genre binnen de zwangerschaps- en baby­lectuur: de boekjes die zich uitsluitend tot de mannelijke partij richten.

Acteur en zanger Bastiaan Ragas wilde bijvoorbeeld met Maar je krijgt er wel heel veel voor terug (2011) een ‘pamflet’ maken, schrijft hij in de inleiding, ‘voor al die mannen die niet van het type “metroman” zijn. Ik denk dat de metroman nog wel het verst ligt van hoe een man werkelijk in elkaar zit.’

Zo ingewikkeld is het allemaal niet. Al valt het hem verdraaid zwaar om vier kinderen te hebben en toch nog die ‘werkelijke man’ te vertolken. ‘Soms denk ik in een vermoeide, melancholieke bui dat het leven dat ik nu heb één grote concessie is. Een middenweg, het ultieme poldermodel-lullo-leven, verre van “groots en meeslepend leven”.’ Dan volgt een lange meditatie met wijsheden als ‘over honderd jaar is bijna iedereen die nu leeft hartstikke dood’, citeert hij een rouw­advertentiegedicht en voelt hij zich uiteindelijk ‘volmaakt gelukkig’ als hij de gezichtjes aan zijn ontbijttafel rondkijkt.

Maar je krijgt er wel heel veel voor terug: de titel lijkt een zinnetje dat uitsluitend ironisch bedoeld kan zijn, maar dat blijkt hier dus allerminst het geval. Ragas wil het allebei zijn – macho en zorgvader – zo’n hybride wezen waarvoor hij zelf een naam aandraagt: ‘Misschien is het gênant om het zo over jezelf uit te roepen, maar het zal allemaal wel. I hereby proclaim, I am a FILF.’

‘Ben ik een mietje?’ vraagt Lars Anderson zich af in Sterke vaders (2011). ‘Ik voel mij geen mietje. Ik zie mezelf als een ietwat macho man met een gezonde dosis competiviteit. Ik voetbal en heb de meest smerige overtredingen gemaakt op dartelende spitsen. Ik speel poker en hou ervan geld van mijn vrienden te winnen. Ik drink bier en als ik daar genoeg van heb ga ik over op sterk. (…) Ik ben zeg maar een “doorsnee man” die ervoor heeft gekozen de verantwoordelijkheid voor een klein mensje op zich te nemen.’


  • De rest van dit artikel is alleen beschikbaar voor ingelogde abonnees. Zij kunnen hier inloggen om verder te lezen.
  • Als u al een abonnement op De Groene Amsterdammer hebt maar nog geen gebruikersnaam en wachtwoord, dan kunt u contact opnemen met de administratie via abonnementen@groene.nl of bellen naar 020-5245555.
  • Nog geen abonnee? Klik hier om de abonnementen te bekijken of neem voor slechts vier euro week-toegang tot het gehele digitale archief en lees De Groene van deze week tevens in pdf op uw scherm of iPad.