Politiek met een grote i

Gangbare ideologie wordt niet altijd als ideologie herkend. Vandaar dat minister Wijers de geschiedenisboeken in gaat als ‘geen echte politicus, meer een manager’.

Een manager kiest vrij van ideologische scrupules bij ieder probleem de beste oplossing. Maar als er de afgelopen jaren één ministerie was dat ideologisch werd geleid, dan was het ’t ministerie van Economische Zaken. Niet voor niets was het minister Wijers die een paar dagen geleden 750.000 handtekeningen tegen de 24-uurseconomie kreeg aangeboden.
Wijers wekt zelf graag de indruk dat zijn beleid nauwelijks een politieke dimensie heeft. ‘Dynamiek’ en 'flexibiliteit’, daar is toch niemand tegen? Maar blijkbaar denken burgers daar toch anders over. De minister van Economische Zaken vergat wel eens dat mensen behalve consument ook werknemer zijn, en gezinslid, en bewoner van de binnenstad (waar je sinds Wijers ook op zondag over de consumenten kunt lopen), of juist van het platteland (waar als het aan Wijers ligt geen dorpswinkel of openbaar vervoer meer te vinden is).
Hij bedreef politiek, maar zei dat het geen politiek was. Zijn meest geciteerde uitspraak is dat hij niet houdt van 'politiek met een kleine p’. Maar hij houdt ook niet van politiek met een grote P. Politiek betekent namelijk verantwoording afleggen, botsende belangen, debatteren, soms bakzeil halen.
Als we de commentaren moeten geloven was Wijers juist zo'n fantastische minister omdat hij geen echte politicus was. Wijers zelf weet gelukkig beter. Hij gaat op tijd weg. Zou hij nog vier jaar blijven, dan zou zijn zogenaamd non-politieke werk herkend worden als politiek met een behoorlijk grote P. Of misschien moeten we zeggen, met een behoorlijk grote I van ideologie. (mdr)