Sylvain Ephimenco

Politieke islam

Wat tot voor kort een rustige wandeling was door de open structuren van de tolerante samenleving, lijkt voor de politieke islam in Nederland een race tegen de klok te worden. De tijd dringt omdat een duidelijke omwenteling dreigt plaats te vinden rond de traditionele mythologisering van de multiculturele samenleving. Wat hier nu achter verschijnt is de rauwe en droeve werkelijkheid van het zelfgekozen isolement en soms de vijandigheid van hele bevolkingsgroepen jegens de moderne samenleving. Natuurlijk hebben de schok van 11 september en de stormachtige verschijning van Fortuyn op het politieke toneel hier een flink aandeel in. Maar ik denk dat deze evenementen het al in gang gezette proces alleen maar hebben versneld. Al ver vóór 11 september waren de eerste vurige discussies over de mankementen van het multiculti-ideaal in tv-programma’s als B&W of Rondom tien gesignaleerd. Ook de zeer opmerkelijke en onthullende tv-serie van Felix Rottenberg over de Akbarstraat waarin het integratiefailliet wordt blootgelegd, begon haar opnamen voor 11 september. Een officiële cesuur vanuit de traditionele politiek kon niet lang meer op zich laten wachten. Met de uitspraak van CDA-leider Balkenende dat het streven naar een multiculturele samenleving voor hem geen prioriteit meer heeft, is dit feitelijk gebeurd.

Deze acceleratie van soft naar hard moet bij de politieke islam als een schok zijn aangekomen. Decen nialang heeft deze politiek bewuste tendens binnen de islam een rustige ontwikkeling in een welwillend land kunnen doormaken. Men hoefde bijna niets anders te doen dan funshoppen in het scala aan mogelijkheden die de tolerante samenleving en de grondwet boden. Islamitische scholen schoten begin jaren negen tig als paddestoelen uit de grond en werden toen juist door het CDA van Lubbers enthousiast bejubeld. Bijna niemand zag welk formidabel instrument veel van deze scholen zouden betekenen voor de politieke islam om zich alvast in jonge geesten te nestelen. Politieke partijen gingen naarstig op zoek naar allochtone aspirant-politici en keken niet zo nauwkeurig naar hun profiel. Zo konden naast verlichte en tolerante moslims ook vertegenwoordigers van de politieke islam hun intrede doen in met name progressieve partijen. Het zijn dezelfde lieden die vandaag door hun cliëntelisme voor veel onrust zorgen in diezelfde partijen, die de censuur van opera’s bepleiten evenals het dragen van hoofddoeken in overheidsfuncties, die geseculariseerde vrije dagen willen inruilen voor islamitische of stembussen in moskeeën willen neerzetten.

Andere structuren in de vorm van islamitische inspraakorganen werden eveneens snel geboren en snel actief. Nog deze week werd bekend dat de Stichting Haags Islamitisch Platform (SHIP), gebruikmakend van de wet op het primair onderwijs, voor het eerst een openbare basisschool in Den Haag heeft verplicht 45 wekelijkse minuten koranlessen aan haar leerlingen te geven. De SHIP is van plan nog meer aanvragen voor scholen bij de gemeente Den Haag in te dienen. Dat de SHIP zelf voor de leraren zal zorgen, is een teken dat de politieke islam zijn invloed voortaan niet meer tot de islamitische scholen wil beperken. Het is overigens dezelfde organisatie die de laatste school in Den Haag, de Vliegerschool, die een verbod op hoofddoekjes hanteerde, op de knieën kreeg.

Maar de lijn die door de politieke islam was uitgezet om zich bijna onachtzaam in de «multiculturele» samenleving in wording te nestelen, dreigt plots te worden afgesneden. Nederland wordt nu door argwaan en korzeligheid gedomineerd. Argwaan jegens de politieke islam en actieve oppositie ertegen lijken me gezond voor een samenleving die haar democratische en onpartijdige karakter wil behouden. Zolang dit niet resulteert in een nieuwe onderworpenheid jegens gloednieuwe schreeuwlelijkerds.