Politieke tapas

Je kunt volgens mij best, zoals ik doe, het gedachtengoed van de VVD omarmen en toch SP stemmen. Wanneer ik - politiek onbenul - de situatie in Nederland analyseer, dan zie ik dat alles geleid wordt door het kapitalisme, dat de vrije markt z'n werk doet, dat Paars autoritaire trekken vertoont en dat Bolkestein altijd zegt wat ik ook in het geheim denk. Kortom: VVD.

Maar beschaving bestaat niet uit het onderschrijven wat ik in het geheim denk - daar zou deze beschaving ook niet mee gediend zijn.
Waarschijnlijk heb ik een ideaal en ben ik idealistisch, maar waar dat ideaal zit en wat het inhoudt weet ik niet. Ik zie ook niet in waarom ik daarover zou moeten nadenken. Ik zou er niet anders door gaan handelen dan ik nu doe.
Ik denk wel eens, zou het niet prachtig zijn, wanneer bedrijven alle winst die ze maken zouden stoppen in het milieu?
Schitterend, maar onhaalbaar.
Maar waarom zou ik toch niet voor dat schitterende mogen kiezen, gewoon als tegenwicht voor het politieke denken van nu.
Ikzelf ben voor veel autowegen, lagere benzineprijzen, lagere belasting, opheffing van alle door de overheid betaalde kunstfondsen, en tevens vind ik dat alle buitenlanders, plus een deel van de Nederlanders, ons land uit moeten: kortom VVD.
Maar juist omdat ik dat wil, juist omdat ik weet dat ik in diepste wezen een bijzonder slecht en zondig mens ben, stem ik op een partij die het ideaal heeft dat ik ontbeer. Ik kies ervoor zoals ik nieuwe schoenen kies: je maakt een keuze en daar loop je dan een jaar op, en daarna neem je weer nieuwe schoenen.
Ik kan me goed voorstellen dat er ongelovige communisten zijn - bijna een pleonasme - die menen dat het goed is om nu CDA te stemmen. Ze vinden de SP nietszeggend, de PvdA een stel carrièrejagers, D66 lauw water, de VVD racistisch - en dus stemmen ze CDA uit behoefte aan een realistisch evenwicht, terwijl er in het CDA-partijprogram geen letter staat waarmee ze het eens zijn.
Het lijkt mij een juiste houding.
Zoals ik ook de houding van de PvdA'ers juist vond die uit verschillende vormen van onmacht op de CD stemden en zeiden geen racist te zijn. Dat zijn machtige stemmers; een politieke partij kan er namelijk niet op bouwen en kan daardoor zelf nooit een macht worden.
We hebben postmoderne opvattingen; de politieke stromingen van uiterst links tot uiterst rechts vertolken niet meer de gevoelens of gedachten van grote groepen; in die groepen lopen links en rechts door elkaar. We zijn zulke sterke individuen geworden dat we een aantal politieke generalisaties waar iedereen achter moet staan, niet kunnen onderschrijven. Politieke ideeën zijn kleine gerechten geworden: politieke tapas.
We hebben namelijk niet altijd zin in een hele maaltijd.
Ik irriteer mijn dochter thans vreselijk door mijn rechtse praat. Uit mijn mond klinkt de stem van mijn vader. Laatst heb ik haar tot tranen toe gepest toen ik volhield dat er in Nederland te veel werkloze allochtonen zijn.
‘Je bent echt een racist!’ zei ze.
'Ik geloof het niet, ik weet eigenlijk zeker van niet, maar het kan best en daarom stem ik links.’
Ze begreep het niet.
'Het zou pas erg zijn als ik een racist was en ook op de Centrum-Democraten zou stemmen. Dan doe ik iets fout. Maar ik vind het niet fout om racist te zijn en dat te verzwijgen en ook niet in je stem uit te laten komen. Ik zie niet in wat daar fout aan is.’
'Lul!’
Ze heeft misschien gelijk, maar ik zou het van mezelf hypocrieter en gemakzuchtiger hebben gevonden als ik zou hebben gezegd dat we een ideaal moeten hebben.
Idealisme is namelijk luiheid van denken.