Popzangers tussen de koranteksten

Een stille buitenwijk. Het nummer van Darha, een opvanghuis voor weggelopen islamitische meisjes tot 21 jaar, is moeilijk te vinden. Wel loopt er een brutaal kijkend meisje met hennagekleurd haar rond. Op de vraag waar Darha is, antwoordt ze wantrouwend: ‘Dat is een geheime plek.’ Ze blijkt bijna op de stoep te staan.

Het meisje heet Malika. Haar moeder heeft drie jaar geleden zelfmoord gepleegd. Malika (13) en haar broertjes en zusjes werden toen al jaren door hun vader gemaltraiteerd. Een week geleden belandde ze in Darha. De vader wordt aangeklaagd.
‘Deze uitwas is natuurlijk niet representatief voor de islamitische gemeenschap’, vertelt Meriem Lakhdar, de Marokkaanse coördinatrice van Darha. 'Wel is het zo dat de problemen van islamitische meisjes vaak erger zijn dan die van de jongens. Ze mogen bijvoorbeeld niet meer naar school of ze zijn uitgehuwelijkt.’
Ook het risico dat ze nemen door weg te lopen, is voor hen groter. 'Wie als meisje breekt met de ouders, kan worden verstoten door de hele familie. Dan sta je er dus voortaan alleen voor.’ Een ander gevaar is de familie-eer, die een meisje kan verkwanselen door verliefd te worden op een ander dan de bedoeling was. Daaruit volgende zwangerschappen leiden vrijwel automatisch tot verstoting.
Darha moet ook rekening houden met soms verbeten acties om die familie-eer te redden. Ondanks dat het adres strikt geheim is, wisten sommige ouders het toch te achterhalen. Eén keer werd een meisje door haar vader het opvanghuis uitgesleept.
Lakhdar: 'Gelukkig zijn niet alle problemen zo ernstig. Vaak draait het om uit de hand gelopen ruzies over het dragen van Nederlandse kleren of de tijd waarop men ’s avonds thuis moet komen. Na onze bemiddeling zijn de meisjes bij dit soort kwesties in de regel snel weer thuis. Dan mogen ze bijvoorbeeld buitenshuis wel een spijkerbroek dragen en ’s avonds een uurtje later thuiskomen.’
Meriem Lakhdar wijt dit succes aan de puur islamitische achtergrond van Darha. 'Wij spreken de taal van zowel de ouders als de kinderen. In Nederlandse opvanghuizen eten ze varkensworstjes en wordt er niet moeilijk gedaan over minirokjes. Dat mogen Hollanders dan wel normaal vinden, maar dat maakt het wel heel moeilijk om met islamitische ouders te onderhandelen.’
Want de belangrijkste voorwaarde van de ouders is dat de meisjes na het weglopen 'hetzelfde’ terugkomen. Lakhdar: 'Hun haren moeten niet zijn afgeknipt, hun kleren mogen niet zijn veranderd en ze moeten geen rare gewoontes hebben aangeleerd.’
Vandaar dat ze in Darha geen overvloedige make-up of uitdagende kleren mogen dragen. Te gelijk worden ze onderworpen aan een strakke discipline. Iedereen moet om zes uur thuis zijn. Dan gaan de deuren dicht. Na het eten volgt huiswerk en corveetaken. ’s Avonds kijken ze een uurtje naar de televisie of hangen ze wat rond in hun met popzangers en koranteksten versierde kamertjes. Om half elf gaan ze naar bed.
'De discipline dient om ze zelfstandig te maken’, vertelt Lakhdar. 'Omdat veel van hen later op zichzelf gaan wonen, hebben ze een stevige basis nodig van waaruit ze hun positie in de maatschappij kunnen veroveren. Maar we werken hier met ons hart hoor, er is veel begrip voor de meisjes. We geven ze ook af en toe een knuffel.’