Lauren Kelly

Porno deugt niet, nooit

LAUREN KELLY
HET GESTOLEN HART
Uit het Engels (The Stolen Heart) vertaald door Lidy Pol, De Geus, 254 blz., € 19,90

Onder de naam Lauren Kelly schreef de Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates in rap tempo – en ze ís al zo krankzinnig productief – twee psychologische thrillers. Het onderwerp van de laatste, onlangs in vertaling uitgekomen als Het gestolen hart, maakt nieuwsgierig: verdrongen demonen van een vader-dochter. Oates is goed in ambivalente meisjes; haar Black Water, de ijzingwekkende fictionalisering van de verdrinkingsdood van de secretaresse slash het liefje van Edward Kennedy, dateert alweer van 1993 maar staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Oates is goed in geweld ook, met name de duistere finesses van seksueel geweld.
Hoge verwachtingen dus van deze Kelly. Het gestolen hart begint met de vermissing van een meisje, lang geleden, en springt dan over naar het verhaal van de dochter, Merilee, die waakt bij haar stervende vader maar die door hem wordt genegeerd dan wel afgeblaft. Merilee blijkt in het dagelijks leven in New York, ver van haar geboorteplaats Mount Olive, een drinkend bestaan te leiden. Ze koestert haar slechte herinneringen aan een overnerveuze moeder en een afwezige vader naar wiens gunsten het vergeefs dingen was. Als de vader eenmaal dood is, komt er een hoop rottigheid boven. Erg genoeg wordt het boek dan ook nogal rottig: Merilee, what’s in a name, blijkt een wel heel labiel figuur, die zich makkelijk laat drogeren en vervoeren door een zeer dubieuze oom met pornoverzameling en voorliefde voor kleine meisjes. De lezer vermoedt dan al dat ook de vader niet helemaal fris moet zijn geweest.
Volgt nog een macaber avontuur met de vieze oom en een op straat opgepikt meisje én een onthullende tocht door het ouderlijk huis, inclusief een bezoek aan de dan inmiddels onvermijdelijke Dutroux-kelder. Tamelijk ranzig. De enige verdienste van Kelly/Oates is dat ze een prettig fundamentalistische draai weet te geven aan deze hele exercitie, met als bottom line: porno deugt niet, nooit. Zoals ze haar Merilee laat overdenken: ‘Ik maakte mezelf wijs, zoals zoveel vrouwen deden, dat pornografie in wezen onschuldig was, om de gedachte te verdringen dat het niet zo was (…).’ Jammer dat het verhaal eromheen dan toch lichtelijk misselijk stemt.