Post

Post

Hofland

Natuurlijk weet Hofland (De Groene Amsterdammer, 9 februari) overal alles van, in elk geval heeft hij er een mening over. Hij geeft echter maar het halve verhaal als hij de uitspraak van Joe Biden over Obama simpelweg een faux pas noemt als gevolg van de rassenverhoudingen. Dat is het ook, maar het is ook een prachtig voorbeeld van hoe een kandidaat op de eerste de beste dag van zijn campagne al laat zien dat hij niet geschikt is wegens overweldigende flap-uit-domheid. En Biden heeft een geschiedenis van dit soort dingen. Ook vergeet hij een van de belangrijkste Democratische kandidaten, John Edwards. Toegegeven, peilingen zeggen in dit stadium niets, maar in Iowa heeft Edwards zich aan de top genesteld.

FRANS VERHAGEN, Amsterdam

Voortpolderen (1)

Volgens Aukje van Roessel (De Groene Amsterdammer, 9 februari) getuigt het niet van nieuw elan als er bij het subsidiëren van banen niet eerlijk bij wordt gezegd ‘dat het mogelijk de opmaat is naar het verlagen van het minimumloon en dus het blijvend afwaarderen van de arbeidsinspanningen van een groep werknemers’. Ze zegt het nogal omslachtig, maar na herlezing moet ik toch besluiten dat Van Roessel van mening is dat verlagen van het minimumloon en het minder waarderen van arbeid getuigt van nieuw elan. Ze heeft zich tot dit asociale standpunt kennelijk laten inspireren door Bas Jacobs, de huidige rechtse en nogal pedante huiseconoom van De Groene. Hij schrijft onder ’t kopje ‘Tweedeling’: ‘Het opleiden van schlemielen tot ingenieurs zou tot enorme efficiëntieverliezen leiden. Het minimumloon zal dan ook moeten verdwijnen en de laagste cao-schalen moeten zakken.’ En: ‘proberen het minimum te handhaven zal uitsluitend leiden tot een onderklasse van uitkeringsafhankelijke laaggeschoolden’.

Mij lijkt dat het ‘afwaarderen’ van minder geschoolde zorg- en handarbeid en het verlagen van het minimumloon of dit helemaal afschaffen leidt tot een nog veel grotere onderklasse van werkloze én werkende armoedzaaiers.

SIBE SOUTENDIJK, Amsterdam

Voortpolderen (2)

Het valt op dat Europa niet in het verhaal voorkomt, maar ik deel de bitterheid over de geringe bereidheid van de samenleving om iets te doen aan de vermindering van de CO2-uitstoot. Dat geldt ook voor de Fransen. Met een verscherpte controle op het rijgedrag met behulp van nieuwe radarsystemen leek de doorsnee automobilist zich beter te gaan gedragen. Maar daar is nu een einde aan gekomen. In januari steeg het aantal verkeersdoden met veertien procent ten opzichte van een jaar eerder. De verklaring die men daarvoor heeft, is dat met het oog op de komende presidentsverkiezingen de opgelegde boetes toch wel weer zullen worden kwijtgescholden. Dat schijnt traditie te zijn.

Gedragsverandering zal afgedwongen moeten worden. Dus een stevige ecotax op vliegtickets, geen nieuwe bedrijfsterreinen langs de autosnelwegen. En natuurlijk die kilometerheffing. Geen nieuwe skipistes in weer hoger gelegen berggebieden. De gedachte dat alles moet kunnen leidt tot een catastrofe. Het zal wel weer bij gepraat blijven. Après nous le deluge.

H. VAN DER VLIET, Villapourçon, Frankrijk

Twee opmerkingen

Ik lees De Groene al decennia met genoegen. Maar nu twee opmerkingen. In het artikel over Lucebert (2 februari) las ik: ‘Jullie hadden vijf kinderen. Was hij een goede vader?’ Sinds wanneer bepaalt het goede of slechte vaderschap de kwaliteit van poëzie of beeldende kunst? Of moet ik deze vraag lezen in het kader van de opkomst van de ChristenUnie?

En in het artikel over de eta (9 februari) las ik: ‘De eta-achterban heeft zelfs min of meer een eigen voetbalclub: Real Sociedad.’ Ik woon nu een kleine acht jaar op de grens van Spaans en Frans Baskenland, kom hier al sinds 1986, maar nu hoor ik voor het eerst van een Nederlandse journalist dat de eta (dat is de gewapende tak, Batasuna is de politieke tak) min of meer een eigen voetbalclub heeft. Sinds wanneer wordt De Groene gesponsord door de rechtse Partido Popular?

JOSSE DE HAAN, Hendaye, Frankrijk

Henk Kamp

In De Groene Amsterdammer van 9 februari 2007 staat een interview van Joeri Boom met minister van Defensie Henk Kamp over de missie in Uruzgan. Het gesprek wordt interessant in de laatste paragraaf, waar de minister zijn kernbesluiten vermeldt: het gaan naar Irak en Afghanistan. Boom volgt deze interessante ontboezeming echter niet op met de vraag welke overwegingen de heer Kamp ertoe hebben gebracht deze in zijn ogen belangrijke beslissingen te nemen. Namelijk over onze belangenverstrengeling met de misdadige en fascistische Amerikaanse regering en dito Navo en over zijn eventuele politieke ambities in de internationale arena.

W. VOLGER, Waalwijk