Post

Post

Mail uw post naar groene@groene.nl

Connie Palmen (3)

Bij alle aandacht voor Lucifer van Connie Palmen ontbreekt de stem van Kitty Courbois. Zij was vriendin van Marina Schapers en logeerde samen met haar, een kwart eeuw terug, op Skyros, toen Marina haar dodelijke val maakte. Wat is haar oordeel over de manier waarop zij door Palmen te kijk wordt gezet als het personage Bella Basten aan de zijde van Clara Wevers, haar door Connie veronderstelde evenbeeld en tweelingziel? Herkent ze zich in de vele passages over Belle als karikatuur van zichzelf, door wier ogen de dood van Marina (‘Clara’) en de reacties van ‘Lucas Loos’, het door Palmen aan Peter Schat toebedeelde alias, worden naverteld? Voelt ze zich gevleid en heeft ze er erg om moeten lachen? Was ze hiervoor zelf misschien Palmens voornaamste bron?

Maar misschien zijn mijn vragen cru en onterecht. Voert Palmen Courbois wellicht enkel zo ten tonele omdat Courbois haar in de afgelopen jaren een keer op haar nummer heeft gezet, confronterend de waarheid heeft gezegd, en is dit Palmens wraak? Ik weet niet of Kitty Courbois reageren wil, maar ben nieuwsgierig naar haar standpunt.

Eén ding vraag ik me hierbij in het bijzonder af: buigt Kitty Courbois nog steeds zo diep voor Palmen als ik haar zag doen na de opvoering van het toneelstuk Nod van Ischa Meijer door Toneelgroep Amsterdam, vlak na diens dood? Dit was een cynisch jeugdwerkje van hem, dat tijdens zijn leven ook nooit is opgevoerd, over een joodse jongen in de Tweede Wereldoorlog die het hele met hem ondergedoken gezin verraadt voor een pakje sigaretten. Het verbaast me dat ze zich niet geroepen lijkt te voelen haar vriendin Marina Schapers te verdedigen en het mogelijk ook op te nemen voor Peter Schat.

ALIDA VAN DER VEEN, Amsterdam

Alzheimer

Ik ben blij met de reactie van Arjan Man (De Groene Amsterdammer, 6 april) op het artikel ‘Harpen klokken vrouwenkoren’ van Kevin Clarke (De Groene Amsterdammer, 16 maart).

Samen met een aantal enthousiaste collega’s heb ik dit najaar met veel plezier de opera Alzheimer gespeeld. Vanaf augustus hebben we dagelijks gerepeteerd en op 21 september 2006 was de zeer succesvolle première. Tijdens het repeteren werden ook wij grondig voorbereid en doordrongen van de ernst en afschuwelijkheid van de ziekte door het kijken naar documentaires en bezoeken van verzorgingshuizen. Als beloning speelden we allemaal uitverkochte voorstellingen en konden we het onderwerp ter discussie bij het publiek neerleggen.

Het is een hard gelag, en een acuut probleem, wanneer je dan na afloop van de reeks je gage niet of maar gedeeltelijk uitbetaald krijgt. Hoezo de Stichting Muziektheaterunie sociaal betrokken?

De Muziektheaterunie is op 21 februari 2007 failliet verklaard en de curator onderzoekt of er voor ons nog iets te halen valt. Waarschijnlijk ijdele hoop. De tonnen subsidiegeld en de recettes van de uitverkochte zalen zijn foetsie. Stuitend is het om er achter te komen dat de directie dit niet voor het eerst ‘overkomt’ en pijnlijk is het gevoel dat er hier willens en wetens misbruik gemaakt wordt van de gelden van subsidies en fondsen en de inzet van enthousiaste, goedwillende medewerkers.

Veel van de medewerkers verkeren hierdoor nu in financiële problemen, basale problemen, zoals afsluiting van energie, geen geld voor huur en levensonderhoud. Het is afschuwelijk dat door wanbeleid van zichzelf verrijkende ‘theatermakers’ dit kan gebeuren, en zelfs bij herhaling.

Nu de bezuinigingen in de kunst niet van de lucht zijn, lijkt het me des te belangrijker dat van theatermakers en stichtingen niet alleen de subsidieaanvraag beoordeeld wordt, maar dat ook de reputatie van de bestuursleden en drijfveren achter de stichting/organisatie goed nagetrokken worden, zodat het weinige geld dat er nog te verdelen valt wél in de goede handen terechtkomt. Een grondig onderzoek zou hier op zijn plaats zijn.

MARGARETA ROSA, via e-mail