Post

Post

Stuur uw brieven naar groene@groene.nl

LINKS
De econoom Bas Jacobs geeft in De Groene Amsterdammer van 25 mei drie voorbeelden van zijn ‘linkse’ liberale denken. Zo komt hij met de nieuwste liberale mantra van de tegenstelling tussen insiders en outsiders. Het komt door de ontslagbescherming en CAO’s dat laaggeschoolden, vrouwen, jongeren en allochtonen niet aan de bak komen of er het eerst uitvliegen bij een recessie. De werkelijke tegenstelling is die tussen het belang van goedkope flexibele arbeid voor de werkgever en van zekerheid voor de werknemer. En dan is links tegen alle uitholling van werknemersrechten en tegen het tegen elkaar uitspelen van werknemers. Hoogopgeleide dertigers en veertigers die niet snel genoeg carrière kunnen maken omdat er boven hen nog mensen van vijftig aan het werk zijn, moeten niet met een links liberaal sausje pogen die gasten wegens gebrek aan productiviteit op straat te knikkeren.
Bij het tweede voorbeeld springen mij de tranen in de ogen. Bas Jacobs tracht het afschaffen van het minimumloon als een linkse maatregel te verkopen. Terecht stelt hij voor om de belastingen voor de lagere inkomens te verlagen, zodat de arbeidskosten verlaagd worden. Maar deze maatregel staat natuurlijk los van de keuze om wel of niet een minimumloon te hanteren. Juist aan de onderkant van de arbeidsmarkt is arbeid flink inwisselbaar en de concurrentie groot. De meeste slecht betaalde banen vindt men in de dienstverlening, die net niet gevoelig is voor internationale concurrentie – schoonmaak, horeca en het grootwinkelbedrijf. Door het minimumloon voorkom je doordenderende onderlinge concurrentie en creëer je tevens een acceptabel minimuminkomen, dat als norm geldt voor dit land. Aan het minimumloon is dan ook de laagste uitkering gekoppeld en die leidt al tot armoede. Minder, want dat is wat Jacobs eigenlijk bepleit, is voor links natuurlijk onacceptabel.
Als laatste voorbeeld komt Jacobs op de proppen met de baanlozen van deze maatschappij, die derhalve allemaal nutteloos zijn. Dat van de arbeidsongeschikten de meesten zich daadwerkelijk kapot hebben gewerkt telt dan niet mee; dat in de ziektewet veel mensen zitten die ziek zijn vergeten we even. Dat er 384.000 bijna gepensioneerde vutters zijn, betekent voor veel jongeren, vrouwen en allochtonen een kans op een baan. Dat op een flexibele arbeidsmarkt mensen vaak tijdelijk werkloos zullen zijn en dat bijstandsmoeders niet allemaal ook nog een baan erbij kunnen hebben, zegt Jacobs niet zo veel. En hij vergeet dat de groep die hij als uitkeringstrekkers wegzet veel belangrijk werk doet in dit land.
Nu heb ik zelf economie gestudeerd en ben tot de conclusie gekomen dat er in die wereld geen sprake is van enig discours. Het markt- en nutsdenken is diep doorgedrongen in iedere cel van de leer van de economie. Economen zijn zo technisch bezig dat de overtuiging is ontstaan dat de beste uitkomst voor iedereen een kwestie is van uitrekenen en meten. Het is geen politieke keuze meer, het is blind achter de modellen aanlopen. En ik vrees dat dit ook bewaarheid is voor Bas Jacobs, die graag moreel goed wil zijn, maar het liberalisme als heilige graal heeft verkozen. Tja.
Maar boeiend vind ik zijn vreemde gedachten wel.
BASTIAAN VAN PERLO

LIRA-SCENARIOPRIJS
‘Give credit where credit is due’ is – vooral in auteurs- en auteursrechtkringen – een gouden regel, toch? Welnu: Dick Walda’s televisiespel Een vlieger voor God is destijds (in de regie van Jonne Severijn) NIET door de NCRV geproduceerd en uitgezonden (hetgeen voor de hand lag, maar destijds volstrekt ondenkbaar was), maar door de toenmalige NOS Televisie, afdeling Culturele Programma’s.
STEFAN FELSENTHAL (via e-mail)

‘ACHTUNG SCHWEINHUND’
Wat een aardig stuk van Patrick van IJzendoorn over het boek Achtung Schweinhund en het spelen met miniatuursoldaatjes (De Groene Amsterdammer, 18 mei). In Engeland zijn het niet alleen de nerds uit suburbia die zich met deze activiteit bezighouden, maar ook leden van de intelligentsia. Oxford-professor Sir Peter Strawson bijvoorbeeld, een liefhebber van vrouwen en het werk van Immanuel Kant, was een fanatieke wargamer. Zijn soldaatjes schoten geen kogels af, maar spijkers. Hoewel hij erg van zijn kinderen hield, kon Strawson woedend worden wanneer ze over een van zijn slagvelden liepen.
NIELS VRIESEKOOP, Utrecht