Post

Post

Mail uw post naar groene@groene.nl

Solide

Ik ben geen econoom, dus kan ik niet alle cijfers waarmee Bas Jacobs in zijn column (in De Groene Amsterdammer, 19 oktober) goochelt geheel op hun waarde schatten. Wel riep deze column, al tijdens het lezen, vragen bij mij op. Zoals bijvoorbeeld waarom de naam Bos een keer of drie voorkomt en de naam Zalm niet eens één maal.

Probeer ik het betoog van Jacobs te volgen, dan valt mij op dat het ‘robuuste saldo’, een belangrijk onderdeel van zijn argumentatie, in 2008 -1,1 procent zal zijn, om vervolgens in de jaren daarna stapje voor stapje te verbeteren tot +0,2 in 2011. Alhoewel ik geen fan van Wouter Bos ben, zou ik zeggen ‘Bravo Bos!’, omdat het cijfer blijkbaar onder Zalm al negatief was, in de begroting 2007 – die hij Bos naliet – explodeerde met een factor 10, in het eerste begrotingsjaar van Bos (2008) blijkbaar gaat stabiliseren en daarna wordt omgebogen. Zo interpreteer ik als leek de cijfers die Jacobs over ons uitstort.

Even verderop stelt hij dat zonder Balk IV het overschot in 2011 0,8 procent zou zijn geweest. Dat intrigeert me nog meer: als het beleid zo veel beter was in eerdere kabinetten, vanwaar dan die dip aan het einde van het tijdperk Zalm?

Dan Jacobs’ conclusie: ‘Bos voert geen solide begrotingsbeleid, hij verjubelt de aardgasbaten…’

Is Bos de eerste minister die een post aardgasbaten in zijn begroting heeft? Ik gebruik het woord ‘verjubelen’ ook altijd in relatie tot ’s lands begrotingen, maar dan in relatie tot de strategie van Zalm: als er iemand is die een verjubelingsstrategie (met het oog op komende verkiezingen) had en deze uitvoerde ook, dan was het Zalm wel.

Op één punt ben ik het volkomen met Jacobs eens: zijn openingszin ‘Balkenende IV is het beste marketingkabinet ooit’. Maar dan gaat het om veel meer terreinen dan de economie alleen! Denken dat deze benadering niet ook losgelaten is op de presentatie van economische/begrotingscijfers is naïef.

Misschien begrijp ik, als leek, het allemaal niet. In dat geval krijg ik graag (een betere) uitleg. Maar stukjes zoals deze, die mijns inziens precies dat doen wat de schrijver minister Bos verwijt, helpen mij niet.

AART DEKKER, Den Haag

Commentaar

De gedachte dat Nederland zich uit Afghanistan moet terugtrekken (zie De Groene Amsterdammer, 19 oktober) is langzamerhand tot de meerderheid van de Nederlandse burgers doorgedrongen. Merkwaardig genoeg is de werkelijke reden nog niet ter discussie gesteld.

Onder het presidentschap van George Bush is Amerika de strijd in Afghanistan begonnen als reactie op 11 september 2001. Nog voordat deze strijd was gewonnen, is Amerika, nog steeds onder leiding van Bush, aan de strijd in Irak begonnen. Bovendien dreigt er nog een derde, tot mislukken gedoemde oorlog. Er is maar één weg die Bush zou moeten gaan, op dit moment, en dat is het stoppen met de invasie in Irak en het zich beperken tot de oorlog in Afghanistan. Het oorlogsmaterieel en de troepen uit Irak kunnen dan ingezet worden in de eigenlijke strijd, tegen al-Qaeda, die Amerika niet geheel ten onrechte is begonnen.

Waarom is dit juist voor Nederlanders een vanzelfsprekende argumentatie? In de schoolboeken over de vaderlandse geschiedenis lezen we dat Philips II de opstand in Nederland wilde onderdrukken, zijn macht herstellen en het protestantisme door de contrareformatie wilde laten bedwingen. Dat hij daarin niet geslaagd is, is te wijten aan de te veel omvattende plannen. Philips II voerde een oorlog in de Nederlanden, mengde zich in de Franse godsdiensttwisten, en ondernam ook een oorlog tegen Engeland door een jaar na de dood van de rooms-katholieke Maria Stuart de Armada op Engeland af te sturen. Door deze versnippering van krachten is het hem niet alleen niet gelukt zijn gezag in West-Europa te handhaven, maar bovendien had Spanje, bij Philips’ dood in 1598, het merendeel van zijn macht verloren.

Daarom zou het een goede zaak zijn als de leiders van de verschillende landen die nu in Afghanistan zijn de wanhopige toestand die door het tweeslachtige Amerikaanse beleid is ontstaan onder ogen van de president zouden brengen. Zij moeten duidelijk maken dat ze zich allen op korte termijn zullen terugtrekken en aan Amerika de keus laten twee oorlogen te verliezen of één.

Na de eventuele overwinning op al-Qaeda door Amerika kunnen de Isaf-troepen misschien goed werk doen in Afghanistan, nu in elk geval (nog) niet.

JUSTUS VERSTER, Roden