Post

Post

Boris Johnson (1)

Patrick van IJzendoorn gaat in zijn stukken over Londen vaak nogal vrij om met de feiten. In zijn anti-Ken-stuk Busje komt zo (De Groene Amsterdammer, 25 april) schrijft hij bijvoorbeeld dat ‘partijgenoten die Johnson amicaal aanduiden als “Boris” een boete in het vooruitzicht [wordt] gesteld’. Het gaat hier echter om een swearbox; van opgelegde boetes is geen sprake. Ook heeft Livingstone nooit toegegeven dat zijn beslissing wat betreft de routemaster ‘niet juist’ was, zoals Van IJzendoorn beweert. Hij heeft gezegd het te betreuren dat de bus niet langer te handhaven was, maar dat je in een stad als Londen nou eenmaal geen bus kunt hebben waar één op de tien mensen geen gebruik van kan maken (ouderen, rolstoelgebruikers). Het stuk van Van IJzendoorn lijkt bijna geschreven door iemand van het campagneteam van Boris Johnson. Zelfs ik overwoog heel even of ik niet voor de ‘blonde exentriekeling’ zou stemmen in plaats van op de ‘sluwe vos’. Maar gelukkig ken ik de feiten.

THOMAS VOSKAMP, Londen

Boris Johnson (2)

Patrick van IJzendoorn vermeldde in zijn lijstje favoriete websites (15 januari 2008) dat hij lid was van het campagneteam van Boris Johnson. Wat hield/houdt dat precies in? Misschien is het wel gepast om zoiets te vermelden bij zijn goede maar tamelijk gekleurde berichtgeving.

SAM DE GROOT, Amsterdam

Naschrift Patrick van IJzendoorn

Op 16 maart kondigde Ken Livingstone aan dat er geen bendy buses meer bijkomen, wat kan worden gezien als een U-turn. Elf dagen daarvoor klaagde een belangengroepering voor gehandicapten, de Muscular Dystrophy Campaign, dat de bendy bus moeilijk toegankelijk is voor gehandicapten. Ik maak er geen geheim van dat ik sympathiseer met Boris Johnson. Ik was actief bij de launch van Boris’ campagne, afgelopen september in de County Hall, waar ik een fraaie _I Love Boris-_button droeg. Voor de rest is mijn campagnevoeren beperkt gebleven tot het bekeren van Ken-stemmende vrienden op de schaakclub in Dulwich, van collega’s en van de caissières in mijn locale Co-op-supermarkt. Het succes was beperkt.

Inboxgestuurd

Menno Hurenkamp meldt in zijn column over de ‘inboxgestuurde ambtenaar’ (De Groene Amsterdammer, 25 april) dat het rijk per jaar 2,6 miljard euro uitgeeft aan extern advies en personeel. Dit is onjuist. Het rijk gaf in 2006 een kleine 600 miljoen euro uit aan externe inhuur, zoals interim-management, ict-advies en uitzendkrachten. Het bedrag van 2,6 miljard omvat niet alleen inhuur, maar ook de kosten van uitbesteding, bijvoorbeeld van ict-projecten en onderzoek. De heer Hurenkamp heeft het getal van 2,6 miljard helaas klakkeloos overgenomen uit een artikel in het AD, dat verkeerde conclusies trekt uit een uitgelekt concept-rapport over de inkoop van het rijk.

VINCENT VAN STEEN, persvoorlichter ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties

Simone de Beauvoir (2)

Joke Hermsen beklaagt zich erover (ongetwijfeld terecht) dat er ondanks de viering van de ‘honderdste geboortedag van Frankrijks beroemdste filosofe’ amper wordt ingegaan op het ‘werk’ van Simone de Beauvoir (De Groene Amsterdammer, 25 april). Maar in haar lange verslag van de biografie van Sallenave, komt Hermsen niet verder dan de constatering dat De Beauvoir ‘dwars tegen alle sociale conventies van haar tijd in koos voor de ultieme vrijheid in haar leven en haar werk’. Afgezien van het feit dat Hermsen voorbeelden geeft die suggereren dat De Beauvoir juist niet tegen alle sociale conventies inging, leren we verder niks over het concept van vrijheid dat hier in het geding is; of het alleen beschikbaar is voor de (blijkbaar) noeste werker, De Beauvoir; of het om iets bestendigs gaat; of het ten koste van andere waarden gaat, enzovoort. Nee, ook Hermsen heeft het vooral over de billen van de heilige Simone. Dat is een gemiste kans.

ERIC SCHLIESSER, via e-mail

Geachte redactie,

Een van de redenen waarom ik De Groene zo graag is, is vanwege het ontbreken van spelfouten. Een verschijnsel dat, zoals u weet, epidemische vormen heeft aangenomen, ook in de (dagblad)pers. Ik vind spelfouten vreselijk. Het is alsof je een foute noot hoort in uitvoeringen van geliefde composities! Laat ik er nu toch een ontdekken. Op p. 49 in De Groene van 2 mei, eerste kolom staat: tijdsgeest. U zou hem kunnen verdedigen als een gemaks-s. Maar Van Dale en het groene boekje (1989) geven deze mogelijkheid niet.

Moge deze uitzondering de regel bevestigen!

Vriendelijke groet,

Mary van Veen-Vietor