Post

Post

AOW
Willem Drees had geen directe bemoeienis met de totstandkoming van de Algemene Ouderdomswet (1957). Menno Hurenkamp herhaalt dit collectieve misverstand in zijn column (De Groene Amsterdammer, 5 september). ‘Men moet niet elke keer van mij praten als het over die wet (AOW) gaat, die wet is van Suurhoff’, zei oud-minister-president Drees in een interview in 1984, onderdeel van de tentoonstelling Honderd jaar pensioenstrijd in Nederland die Willem Winters en ik organiseerden in het Gemeentemuseum Arnhem en het Fries Museum. Drees heeft als minister van Sociale Zaken in 1947 een Noodwet geïntroduceerd om de ergste nood onder ouderen te verzachten en toen is die uitdrukking ‘Trekken van Drees’ ontstaan. Maar het zou nog tien jaar duren eer minister Joekes en daarna vooral Suurhoff in staat waren om de wet door de Kamers te loodsen.
Drees’ zoon benadrukte dat nog eens in een interview dat ik samen met Ger Tielen tien jaar later had. ‘(…) de AOW [was] van Suurhoff en ik geneer me dood als ik de kinderen van Suurhoff ontmoet. Het is zo gênant dat die AOW altijd maar toegeschreven wordt aan mijn vader, terwijl hij er helemaal niets mee te maken had.’ Het interview met Willem Drees sr. is na te lezen in het Friese tijdschrift De Moanne (nummer 3, april 2007); een videotape van dit interview ligt in het archief van het IISG. Het interview met zijn zoon verscheen in het vaktijdschrift Senior (12/1994), dat eind jaren negentig ophield te bestaan.
THEO ROYERS, Arnhem

VAN MEEGEREN
Wat moet je als biograaf met een dergelijk stuk over Han van Meegeren? Vlot geschreven en lekker suggestief, maar als je nog eens kijkt, blijven er alleen maar suggesties over. Dat uit het beroemde schilderij De Emmaüsgangers van Van Meegeren zou blijken dat hij de ‘völkische, Arische propagandabeelden’ van Hitler vertegenwoordigde, volgt nergens uit. Het is dan ook niet meer dan suggestie, zelfsuggestie wellicht. Maar als de suggestie van antisemitisme wordt gedaan, gaat me dat toch te ver. Die suggestie moet de schrijver hebben van de kunsthistorica Marijke van den Brandhof. Die haalde die op haar beurt uit een grote tekening van Van Meegeren waarop hij het kapitalisme hekelde: Graan, Olie en Katoen. Zij verkoos de dikke kapitalisten op die prent voor Joden aan te zien, hoewel elke verwijzing naar het Jodendom ontbreekt. De grap van die tekening was een andere: je ziet dat Van Meegeren en zijn vrouw Jo de kar met kapitalisten helpen voorttrekken. Van Meegeren die rijker was dan welke kapitalist ook! Dankzij zijn vervalsingen. Die grap was de kunsthistorica ontgaan. Wie meer over Van Meegeren weten wil, wordt uitgenodigd mijn website www.meegeren.net te bezoeken.
FREDERIK H. KREUGER

NASCHRIFT VAN JONATHAN LOPEZ
Geachte professor,
Helaas, nee, mijn suggestie dat Van Meegeren een nazi en een antisemiet was, ontleen ik niet aan Marijke van den Brandhofs analyse van de Graan, Petroleum en Katoen-tekening, een werk dat ik in het recente artikel niet noem. Dat deed ik overigens wel in De Groene Amsterdammer van 29 september 2006, ‘De meestervervalser en de fascistische droom’, dat kennelijk aan uw aandacht is ontsnapt. Mijn beoordeling van Van Meegerens politieke en sociale attitudes is gebaseerd op een grondige studie van Van Meegerens eigen geschriften vanaf de jaren twintig en een analyse van zijn activiteiten tijdens de oorlog. Voor de diepe connecties tussen de bijbelse Vermeer-vervalsingen en de nazistische Volksgeist-beeldtaal (een onderwerp dat veel interessanter is dan u lijkt te willen toegeven) zult u mijn boek moeten lezen, waarin dat in detail wordt behandeld, met uitgebreide documentatie. Han van Meegeren was een fascinerende man, professor Krueger, maar een boeddhist was hij niet. Met kunstlievende groet,
JONATHAN LOPEZ, New York

ANTONIN ARTAUD
Loek Zonneveld meldt (De Groene Amsterdammer, 15 augustus) dat dit jaar een herdruk verschijnt van het door mij in 1982 vertaalde boek van Antonin Artaud Het theater van de wreedheid (Frans: Le Théâtre et son double). Die vertaling is al twee maanden op de markt. Het verzameld werk, dat volgens Zonneveld ruim dertig delen bevat, is inmiddels teruggebracht tot een dundruk quarto–Gallimard-uitgave van bijna 1800 pagina’s, alles chronologisch gerangschikt, jaar voor jaar. Vertaalwerk met plezier verricht; nog altijd zijn deze teksten hoogst actueel!
Ik betwijfel overigens of de door u afgebeelde foto werkelijk die van Antonin Artaud is. Nooit eerder gezien!
SIMON VINKENOOG, Amsterdam