Post

Post

Gezondheidszorg

Naarmate de autonomie op de werkvloer afneemt (zie De Groene Amsterdammer van 22 april) krijgen de managers juist meer te doen. Dat klopt helemaal omdat de managers zelf de autonomie van de werkvloer afpakken. Net als het vmbo moeten de opleidingen voor managers in de gezondheidszorg dus eens flink doorgelicht en aangepast worden.

De managers die ik als hbo-v-leidinggevende meemaakte, waren behoorlijk machtsgeil. De enkele hoogopgeleide die vanuit de werkvloer de management piramide opklimt, is het poep ruimen op de afdeling beu. De hoger en lager opgeleiden die met creatieve oplossingen komen, worden niet gehoord. Zo ja, dan wordt er eerst oeverloos vergaderd en geleuterd. Het thema moet dan projectmatig, onder supervisie van een projectleider die weer begeleid wordt door een kwaliteitsmedewerker en management assistent, uitgekotst worden. Alles moet getimed en geregistreerd worden voor het Europees Sub sidiefonds. Uiteraard wordt de verantwoordelijkheid voor het eventueel mislopen van deze ESF-gelden bij de werkvloer gelegd: dan zijn de briefjes niet goed ingevuld en zo. Terwijl er amper genoeg mensen op de werkvloer zijn om deugdelijke zorgplannen in te voeren in een ondeugdelijk geautomatiseerd zorgdossier. De managers gaan vrijuit. Die gasten hebben op school geleerd dat je mensen alles kunt laten slikken, afhankelijk van hoe je het communiceert.

Ik heb eens een manager voorgesteld dat als regels en afspraken niet werken het een mogelijkheid is naar de inhoud van de regels en afspraken te kijken. Hij keek mij aan alsof hij een heel zuur snoepje in zijn mond had. In een ander huis was er onder bewoners veel eenzaamheid. De werkvloer wilde graag een beschikbare ruimte inrichten als woonkamer. Drie keer raden wie deze ruimte inpikte. Jawel, de manager die er voor zichzelf een riant kantoor van maakte.

Het heeft allemaal niets meer met zorg voor zeer afhankelijke medemensen te maken.

ESTER VAN DE WOUW

freelance verpleegkundige

Dichters & Denkers

Iedere week heb ik last van de (niets met het artikel te maken hebbende) anekdotische verhaaltjes in de kantlijn. Het oog dwaalt af. Weg concentratie.
Overigens vind ik het grafisch óók niet aangenaam om naar te kijken.

MARIEKE VAN DER ZEIJDEN, Amsterdam