Post

Post

De taal verloederd nu eenmaal
Joop van der Horst geeft heldere redenen waarom de taal verandert en niet anders kan dan veranderen (De Groene Amsterdammer, 15 mei). Daar valt weinig tegenin te brengen. Hoe groter de veranderingen in de maatschappij, hoe explosiever de taal zich ontwikkelt.
Maar juist daarom zouden we ‘nog even’ aan de bestaande spelling moeten vasthouden. Het voordeel van spelling die we met elkaar delen, is dat we vroegere én hedendaagse schriftelijke uitingen kunnen blijven lezen en niet helemáál van onze bronnen van kennis worden afgesneden. Geheel tegen de lijn van zijn betoog in vindt Joop van der Horst het belangrijk dat er onderscheid gemaakt blijft worden tussen ‘gebeurd’ en ‘gebeurt’, al zegt hij niet waarom. Dat is toch ook maar spelling, al gaat het over iets grammaticaals? En hij juicht het toch toe dat de gymnasia van de grammaticale tekstbenadering zijn afgestapt? Het verschil tussen ‘gebeurd’ en ‘gebeurt’ is wat er in de spelling het meeste misgaat. En dat komt doordat de grammatica niet meer behoorlijk wordt onderwezen. Daardoor weten de pabo-studenten het niet meer, wat volgens Van der Horst ook niet erg is. Uitgerekend de jongelui die het aan de kleine kinderen moeten gaan uitleggen. Spellingcontrole helpt hier namelijk niet.
Opvallend genoeg toont Joop van der Horst dat hijzelf heel goed foutloos kan schrijven en geen enkele moeite doet om daarvan af te wijken, bijvoorbeeld door ‘haai’ in plaats van ‘hij’ te schrijven, omdat het tegenwoordig zo wordt uitgesproken. Je moeter ook nie aan denke wat er dan gebeurd. Denk je bevobbeld ff een artikel te lese, sit je as een gestoorde nerd foor je uit te mompele!
MARGRIET DE KONING GANS, Laren

Uitgeblogd
Goed verhaal van Aart Brouwer over de journalistiek inzake 30 april (De Groene Amsterdammer, 15 mei). Alleen jammer dat hij zelf de fout in gaat met: ‘De foto’s van de overleden Karst Tates achter het stuur van zijn autootje’. De dader overleed uren later op een operatietafel van een Deventer ziekenhuis.
PETER BONDER, Enschede

Mladic
Er is niet veel bekend over het verleden van Joegoslavië, en dat wat bekend is, lijdt vaak aan vooroordelen. In 1994 was ik voor Artsen zonder Grenzen in Bosnië. Daar hoorde en zag ik zaken die helaas niet zijn opgenomen in het artikel over de jacht op Mladic in De Groene van 17 april. Van belang is te weten dat na WO II door Tito het oude Joegoslavië qua grenzen is opgedeeld. Om een betere vertegenwoordiging in het federatiebestuur mogelijk te maken werden de grenzen van het grotendeels katholieke Kroatië en Bosnië verlegd, waardoor het aantal vertegenwoordigers van deze regio’s in het landelijk bestuur toenam. Daardoor kwamen er veelal orthodox christelijke Serven in Oost-Kroatië en Noord-Bosnië te wonen. In dat laatste gebied woonden Karadzic en Mladic, die in WO II als kind zijn vader door Bosniërs vermoord zag worden. Bosniërs stonden net als Kroaten aan Duitse zijde en vochten mee in de hoop ooit zelfbeschikking als land te krijgen. Na WO II was Kroatië het land dat hulp en doorgang verleende aan Duitse oorlogsmisdadigers om naar Argentinië te vluchten.
EDUARD BONSEL, Heemstede
Dit is een gedeelte van een lange brief. Klik hier voor de hele tekst.