Post

Post

Polderislam
De term polderislam, zoals gehanteerd in het overigens lovenswaardige artikel van Joeri Boom (De Groene Amsterdammer, 8 mei), roept ten onrechte de suggestie op dat er naast de islam ook een Hollandse islam is. Een religie die toch al zo onder vuur ligt, wordt op deze manier nog meer gestigmatiseerd. De term polderislam geeft nog meer voedsel aan het al bij velen levende vooroordeel dat de islam een religie is die alleen acceptabel is als er een poldersausje overheen wordt gegoten. Opnieuw voer voor moslimhaters dus. Het ware beter geweest als de auteur deze term had vermeden. Zoals er geen polderchristendom, polderboeddhisme en polderhumanisme bestaan, zo bestaat er ook geen polderislam. De islam is een op zichzelf staande religie met een eigen kracht en dynamiek.
IBRAHIM WIJBENGA, Eindhoven

Moreel winkelen
In het artikel Geweten met kassakorting door Pepijn Vloemans (De Groene Amsterdammer, 22 mei) viel me op dat de nadruk wel erg eenzijdig ligt op zogenaamde ‘goede’ en ‘slechte’ producten. Vloemans schrijft: ‘Maak slechte producten zo duur dat ik ze niet meer wil kopen’ en even verderop pleit hij ook voor het verbieden daarvan.
Uiteindelijk zijn dat wellicht de beste oplossingen. Maar in de huidige, ongetwijfeld onvolmaakte situatie is al veel mogelijk. Door bijvoorbeeld minder vlees te eten kan veel energie, landbouwgrond en milieuvervuiling worden bespaard. Geen extra kosten, geen gevolgen voor welzijn of gezondheid, hooguit een verbetering daarvan.
Ik zie de tegenstelling ‘niet (…) anders consumeren, maar (…) anders stemmen’ ook niet zo. Want ook al zou de regering dan uiteindelijk maximale prikkels en prijsmechanismen instellen: mensen zullen vervolgens nog altijd ‘actief’ bepaalde producten (zoals vlees) moeten laten liggen, wat een zekere cultuuromslag vereist. Dat heeft volgens mij niets te maken met het bijna rituele ‘geldoffer’ dat Vloemans beschrijft, maar gewoon met het langzaamaan loslaten van verworven luxe. Is dat in een tijd van ‘[afnemende] beschikbare hulpbronnen’ niet gewoon onvermijdelijk?
J. LAROS, Amsterdam

Boek op verzoek
Mijn complimenten voor jullie aandacht voor al die verdwenen Nederlandse non-fictieboeken (De Groene Amsterdammer, 22 mei), die we hier dus weer eens terugvinden. Interessant om te lezen, en vooral hoe het besproken wordt in het kader van allerlei actuele discussies. Het lijkt erop dat De Groene al enige tijd wat meer de strijd aangaat en dat op een eigenzinnige manier die me wel bevalt: tegen Wilders, maar ook tegen gemakzuchtig multiculturalisme, voor internet maar tegen opgeven van kwaliteit van de geschreven pers, voor het feminisme maar liever zonder chicklit en zonder rancune, voor links toch, maar niet zo overduidelijk op de automatische piloot, en vooral een breed commentaar weten te leveren op al die dingen. Maar laat ik niet al te jubelend doen, dat is ook weer overdreven. Een lezer moet immers kritisch blijven.
CEES VAN DER ZWAARD, Amsterdam