Post

Post

Blauwe vrouwen
Wat lezen we nu in De Groene (5 juni)? Bij de politie is een mentaliteitsverandering van binnenuit nodig, en die laat zich niet met een voorkeursbeleid voor de chef afdwingen, schrijft Margreet Fogteloo. Zij wil net als Paul Scheffer in Het land van aankomst dat we met z’n allen gaan vinden dat discriminatie fout is. Daar hoeft geen wet- of regelgeving aan te pas te komen, laat staan een minister die wat wil. Mevrouw Ter Horst, u moet gewoon doorzetten. U bent niet de kwaal, maar Fogteloo en Scheffer. Zo’n mentaliteitsverandering gaat natuurlijk niet vanzelf, maar moet afgedwongen worden. Lees Richard Thompson Fords Playing the Race Card (2008) erop na hoe ze dat in de VS met de echte nigger hebben gedaan: op bevel van de rechter.
‘Schools once accepted racial integration only under court order, the armed forces only under executive order, private enterprise only under congressional mandate. Now universities, the military, and private business combine forces to defend integration and race-conscious affirmative action. Officially sanctioned racist propaganda has been replaced by multicultural sensitivity training.’
Mevrouw Ter Horst, mijn zegen hebt u.
LAMMERT DE JONG

Breytenbach
Het lijkt aanmatigend om bij een tekst van een geweldenaar als Breyten Breytenbach vragen te stellen; zijn tekst die ik in De Groene (5 juni) las vraagt er echter om. Wat schreef hij: ‘Het mengen van bevolkingsgroepen brengt niet noodzakelijkerwijze een grotere aanvaarding van verschillen met zich mee. Er werd ten onrechte van uitgegaan dat wie wij in hun eigenheid aanvaardden, van de weeromstuit ook onze eigenheid zouden respecteren (…).’ Als argeloze lezer denk je dan: een goede inschatting van de situatie. Maar dan vervolgt Breytenbach: ‘Het was een aanmatigende, moralistische benadering die de landsgrenzen oversteeg, die probeerde de arme landen te laten aanvaarden wat de democraten meenden dat goed voor hen was (zoals “democratie”!) (…).’ Na die laatste regel gelezen te hebben brak mijn Hollandse klomp. Er zijn drie mogelijkheden:

  1. mijn denkraam is te beperkt om overgangen van dit type te kunnen begrijpen,
  2. de bewerking/vertaling van Breytenbachs tekst laat te wensen over,
  3. Breytenbach schrijft onzin. Ik hoop op mogelijkheid 2, ik vermoed dat mogelijkheid 1 niet van toepassing is en vrees voor mogelijkheid 3. TONI RIETVELD, Nijmegen

John Stuart Mill
Ik ben er rijkelijk laat mee, maar wil jullie toch graag nog complimenteren met de mooie Mill-special van 17 april. Als auteur van Een Engelsman in Frankrijk kan ik alleen maar bijzonder content zijn over deze uitgebreide aandacht voor Mill, jullie gevarieerde keuze van thema’s rondom zijn denken en, niet te vergeten, over de gekozen ‘non-conformistische’ invalshoek.
COR HERMANS