Post

Post

Seymour ‘Budd’ Schulberg
Haalde Budd Schulberg zijn ‘gelijk’ met zijn scenario van On the Waterfront, zoals Aart Brouwer beweert (De Groene Amsterdammer, 14 augustus)? In ieder geval in financiële zin: film- en toneelbewerkingen hebben rijkeluiszoon Schulberg aanzienlijke welvaart gebracht. Een underdog verweert zich tegen de maffia: wie kan daar géén sympathie voor opbrengen? Maar ondanks de concrete en contemporaine setting is de film een metafoor. Een verdedigingsrede. Schulberg en regisseur Elia Kazan hebben met On the Waterfront geprobeerd hun zonde om te zetten in slachtofferschap. Iets wat zelfs de zelden scherpzinnige Marlon Brando onderkende in zijn autobiografie: ‘… they made the film to justify finking on their friends’.
GUSTAAF PEEK, Amsterdam

De zwarte zwanen van Mees
Volgens Heleen Mees (De Groene Amsterdammer, 31 juli) ‘zal een werkgever die een ambitieuze kandidaat zoekt liever een man nemen. Dan loopt hij niet het risico dat ze na het eerste kind op een laag pitje gaat werken.’ Mees gaat er dus als vanzelfsprekend vanuit dat de werkgever een man (‘hij’) is. Een staaltje van Second Sex-denken (zoals beschreven door Simone de Beauvoir) dat blijk geeft van een wereldbeeld dat de man als uitgangspunt neemt. De ‘statistische discriminatie’ die Mees beschrijft interpreteert zij als volgt: ‘De deeltijdvrouwen verpesten het voor de vrouwen die wél willen.’ Dat vrouwen nog steeds gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt is erg genoeg. Om vervolgens deze discriminatie te wijten aan vrouwen die ervoor kiezen om (deels) voor hun kinderen te zorgen is werkelijk het toppunt. Zoiets als suggereren dat seksueel geweld tegen vrouwen de schuld is van vrouwen die zich bloot kleden.
Mees weigert systematisch om één enorme zwarte zwaan te erkennen, en dat is dat voor veel vrouwen het hebben van kinderen een van de meest fundamentele aspecten van hun bestaan is. Soms heeft dit tot gevolg dat zij dan ook zelf voor die kinderen willen zorgen. Dat onze door mannen ingerichte maatschappij het economisch nut niet inziet van het werk dat de zorg voor kinderen inhoudt is jammer. Dat moeders er desondanks stug voor blijven kiezen om die zorg op zich te nemen lijkt mij een teken van hun vastberadenheid om vrij te zijn in de keuzes die ze maken en zich niet een manier van leven te laten opdringen.
Maar ja, van Mees mogen ‘mooie goed opgeleide vrouwen’ niet zelf voor hun kinderen zorgen. Was ik maar lelijk en laag opgeleid!
CHIARA OKMA-GEUZEBROEK, Amsterdam

Echt gratis
In het overigens zeer interessante omslagartikel ‘Kwaliteit in de uitverkoop’ van Joost de Vries (De Groene Amsterdammer, 31 juli) stelt hij dat Google rijk is geworden van ‘de adverteerder, die per opbod zijn naam naast voor hem relevante zoekopdrachten kan laten verschijnen. Elke keer als iemand iets opzoekt met de Google-zoekmachine rinkelt de kassa…’ Het werkt bij Google AdWords (en niet ‘AdWord’) net iets anders: de ‘vertoningen’ van de online advertenties zijn wel degelijk gratis; pas als iemand op een advertentie klikt gaat de kassa rinkelen. Die kliks mogen dan tamelijk prijzig zijn voor de adverteerder; de vertoningen – en dat kunnen er vele duizenden, zo niet miljoenen zijn – zijn toch echt gratis!
FRANK VISSER, Amsterdam