Post

Post

Europese taal

Naar aanleiding van De taal van Europa van Ger Groot (in De Groene Amsterdammer, extra Europa-nummer, mei 2005) het volgende. Veeltaligheid als de identiteit van Europa: daarin kan ik mij wel vinden. Toch denk ik niet dat met het falen van Esperanto alles is gezegd over een gemeenschappelijke taal. De woorden waarin de Europese waarden worden uitgedrukt zijn in alle Europese talen herkenbaar dezelfde: democratie, démocratie, demokratie, demokrati, democracia, democràcia, democrazio, demokracja, demokratija, democracy.

De streektalen van een land zijn geen losstaande talen, maar vaak nauw aan elkaar verwant. Hun sprekers worden met elkaar verenigd door de landelijke standaardtaal. Zo kun je ook de landstalen zien als regionale, aan elkaar verwante variëteiten van een nog grotere standaardtaal.

De verschillen tussen de Euro pese talen zijn groot, en toch hebben de talen genoeg gemeenschap pelijk om daaruit een gestandaardiseerde taal af te leiden die voor een aanzienlijk deel van de Europeanen direct begrijpelijk is. Die taal is er, en heet Interlingua. De taal is ruim vijftig jaar geleden door een groep taalwetenschappers ontwikkeld, na jarenlange nauw gezette vergelijkende studie van Europese talen (www.interlingua.com). Voor zover een taal een cultuur kan uitdrukken, is Interlingua een expressie van de Europese cultuur: democratia, governamento, parlamento, humanismo, christianismo, religion, secularismo, philosophia, scientia, cultura, architectura, sculptura, pictura, litteratura, theatro, tragedia, cinema et cetera.

PETER KLEIWEG, Groningen