Post

Post

Vrede met Hamas?

De verkiezing van Hamas laat een klassieke paradox van de democratie zien, namelijk het aan de macht komen van een ondemocratische partij. Ik deel Uri Avnery’s optimisme (De Groene Amsterdammer, 3 februari) niet dat zich aan de Palestijnse kant een democratie als in Israël aan het ontwikkelen is. Het is waar dat de verkiezingen democratisch en eerlijk zijn verlopen, maar voor een democratisch staatsbestel is meer nodig. Democratieën zijn vaker beëindigd na eerlijke verkiezingen waarin echt wat te kiezen viel.

Avnery vergelijkt de fundamentalistisch islamitische Hamas met de seculiere plo, en meent dat Israël nu zonder enige voorwaarde met Hamas moet onderhandelen. Israël is wat betreft de plo indertijd echter pas overstag gegaan nadat de plo Israël had erkend en het terrorisme afgezworen. Als Hamas bereid blijkt te onderhandelen is dat volgens Avnery een bewijs dat zij Israël erkent. Een vreemde redenering.

In de deelname van Hamas aan de verkiezingen ziet Avnery een «beweging richting vrede», maar verkiezingen zijn voor hen slechts een middel om macht te verkrijgen. Volgens de ideologie waarop Hamas zich baseert, is geheel Palestina heilige Arabische grond en pleegt iedereen die er delen van «verkwanselt» verraad aan Allah.

Volgens het charter dat, in navolging van de nazi’s, joden als extreem machtig en kwaadaardig beschrijft, «gebruiken de joden hun geld om de imperialistische staten aan zich te onderwerpen en zo vele landen te koloniseren om hen uit te buiten. Ze zaten achter de Eerste Wereldoorlog om het islamitische kalifaat te vernietigen, verkregen de Balfour-verklaring en stichtten de Volkerenbond om zo de wereld te kunnen regeren. Ze zaten ook achter de Tweede Wereldoorlog, waarin ze veel geld verdienden in de wapenhandel en zich voorbereidden op het stichten van hun staat.» In een ander hoofdstuk worden moslims opgeroepen om joden, waar zij zich ook bevinden, te doden.

Deze taal heeft men tijdens de verkiezingen niet gebezigd, maar wel werd veelvuldig van «het recht op gewapend verzet» (oftewel terrorisme) gesproken, en de «bevrijding van Palestina in fases».

Het zou kunnen dat Hamas zich matigt nu zij de verkiezingen heeft gewonnen, en inziet dat onderhandelen met Israël beter is voor de Palestijnen dan doorgaan met vechten, maar dit is allerminst zeker. Een fundamentalist stapt niet snel van zijn geloof af. Vergelijk het met een verkiezingsoverwinning van Feiglin en de Nationaal Religieuze Partij in Israël. Zou Avnery dan ook zo mild hebben geoordeeld? Het zou een ramp zijn. Iedereen (Israëlische vredesactivisten voorop) zou moord en brand schreeuwen. Nee, Avnery, de overwinning van Hamas is niet goed voor de vrede, het is een zwarte dag voor de vrede.

RATNA PELLE, Nijmegen

Maleisiërs

Wanneer in een artikel over Nederland onderscheid zou worden gemaakt tussen Zeeuwen, Drentenaren en Nederlanders als volksgroepen dan zou dat een vreemde indruk maken. Zo ook zal het in Maleisië een vreemde indruk maken dat in het artikel van Patrick van IJzendoorn (De Groene Amsterdammer, 17 februari) onderscheid gemaakt wordt tussen Chinezen, Indiërs en Maleisiërs. Voorzover ze burgers van Maleisië zijn, zijn Chinezen en Indiërs evenals de met de Indonesiërs verwante Maleiers allemaal Maleisiërs. Waar in het stuk «Maleisiërs» staat als volksgroep zou «Maleiers» behoren te staan. Het is een wat schoolmeesterachtige opmerking misschien, maar het zou wel beter zijn.

JAN PLUVIER, Soest

Naschrift bij hoge uitzondering

Bovenstaande correctie treft niet auteur Patrick van IJzendoorn, die het goed had opgeschreven, maar de redactie die het fout dacht te moeten verbeteren.