Post

Post

Euthanasie

Als huisarts word je getroffen door het artikel van Natasha Gerson (De Groene Amsterdammer, 3 februari). Het pogen het sterven waardig te laten verlopen, is een van de taken van de arts. En dit is een verhaal waar enkele steken zijn gevallen. Eén zaak moet rechtgezet worden. In Nederland bestaat er geen wettelijk recht op euthanasie. Als de arts instemt met een verzoek tot euthanasie dient hij zich te houden aan een aantal zorgvuldigheidseisen, zoals die in de wet Levensbeëindiging op verzoek zijn geformuleerd. De eerste eis is een vrijwillig en weloverwogen verzoek. Een euthanasieverklaring alleen is onvoldoende. De arts die euthanasie verricht wordt getoetst door een regionale toetsingscommissie, die scherp oplet of de arts voldaan heeft aan de zorgvuldigheidseisen. Heeft hij dat niet, dan loopt hij groot gevaar vervolgd te worden door het openbaar ministerie.

A.J. LAMERIS, huisarts, Groningen

Euthanasie (2)

Natasha Gersons verhaal toont eerder aan dat de omgeving slecht geïnformeerd omgaat met het sterven van een dierbare dan dat «het systeem» niet deugt.

Drie opmerkingen:

  1. Aan de grootmoeder van de auteur lijkt te veel beloofd: «Laat mij nooit opnemen.» Dat kun je niemand ooit beloven, en zo’n belofte mag en moet soms gebroken worden. Zo niet, dan kunnen artsen machteloos komen te staan. Dat is dan niet hun «schuld».

  2. Kennelijk bestond er een misverstand over wat een euthanasieverklaring inhoudt. De model-euthanasieverklaring van de NVVE is niet meer dan een wilsverklaring voor het geval de ondertekenaar niet meer wilsbekwaam zal zijn. Men tekent niet voor zijn/haar eigen dood. Geen arts is gehouden zich aan die verklaring te houden; hij heeft daar richtlijnen voor.

  3. Artsen houden zich tamelijk strak aan de wet, ook in de jongste ontwikkeling met zware slaapmiddelen (kunstmatige coma). Ook hier wordt het sterven niet doelbewust versneld. Alle artsen worden verplicht en uitvoerig bijgeschoold, onder meer op dit punt.

Gelukkig ziet Gerson ook voordelen van het gebeurde, in haar eigen leven. Ik zie niet goed in hoe die voordelen, binnen of buiten de wet, bereikt hadden kunnen worden als haar grootmoeder over de stervensdrempel was geholpen.

J.M.T. GOOS, Amersfoort

Cartoons

Voorstel voor een cartoon. Abraham, de aartsvader en het grote voorbeeld van de drie monotheïs tische godsdiensten, zit totaal verslagen naar de grond te staren. Enkele meters verder ligt zijn zoon Isaak in een bloedplas, de keel doorgesneden. Een lieflijke engel komt net aangevlogen. Zijn gezicht is verschrikt: «Mijn God! Ik ben net te laat gekomen!»

Is er een betere cartoon waarmee men de aanhangers van de drie monotheïstische godsdiensten van het Boek op hun «gevoeligheden» zou kunnen testen? Abraham staat aan de oorsprong van de cultus van de enig ware en rechtvaardige God. De geschetste situatie is niet absurd. God eiste van Abraham de onvoorwaardelijke bereidheid om zijn zoon de keel door te snijden, een gehoorzaamheid voorbij alles wat wij als menselijk ervaren. Joden, christenen en moslims vinden Abraham/ Ibrahim een geweldig voorbeeld, omdat hij hiertoe bereid was. Vreemd dat wij tot op de dag van vandaag rekening moeten houden met hun «gevoeligheden».

FRANK VANDE VEIRE, Gent