Post

Post

Waarom lezen?

Sana Valiulina (De Groene Amsterdammer, 27 oktober) geeft als voorbeeld van de ‘gevaarlijke verstandsverduistering’ die lezen teweeg kan brengen dat het lot van de Chinezen misschien een minder sinistere wending had genomen als het Rode Boekje niet zo massaal verspreid was. Het is andersom. Het Rode Boekje (eigenlijk: Uitspraken van Voorzitter Mao) had niet zo massaal verspreid kunnen worden als het lot van de Chinezen niet zo’n sinistere wending had genomen. Dat wil zeggen: als rond Mao geen persoonlijkheidscultus was ontstaan in een totalitair stelsel, uit de combinatie van charismatisch leiderschap, machiavellistische machtsstrijd en een effectief repressief apparaat – al in de jaren 1940, dus lang vóór de verspreiding van het Rode Boekje medio jaren 1960.

De teksten daarin zijn trouwens niet van het verstandsverduisterende soort. Het bevat veel jargoneske politieke ideologie, en nogal voorspelbare aforismen en parabels, die het Chinese volk onder de Communistische Partij veeleer zelfvertrouwen en stabiliteit lijken te willen geven dan dat ze het aanzetten tot de bijna burgeroorlogachtige waanzin en terreur van de Culturele Revolutie (1966-1976). Afgezien van zijn inhoud versterkte het Rode Boekje die cultus wel weer, maar eerder als fetisj dan door zijn inhoudelijke kracht. Verplicht fetisjisme verklaart ook het feit dat zelfs kinderen grote lappen uit hun hoofd leerden: de tekst als fysiek object, veel meer dan als semantische waarde. Er waren dan ook voordrachtwedstrijden waarin het om de hoevéélheid tekst uit het hoofd ging, en over een van de beroemdste moderne Chinese dichters (Haizi, 1964-1989) gaat het verhaal dat hij er een won toen hij nog geen tien jaar oud was. Hoe diepgaand hij zich toen bezighield met bijvoorbeeld klassenstrijd, patriottisme, internationalisme en zelfkritiek is de vraag.

MAGHIEL VAN CREVEL, Leiden

Rassenrel

De quote: ‘Rassenrelletjes komen veel voor. Bijna elk weekend is het raak of bijna raak. (…) Er zijn geen officiële cijfers.’ (Jaap van Donselaar van de Universiteit van Leiden, coauteur Monitor racisme en extremisme). Dat wordt in de lead: ‘Bijna elk weekend is het raak.’ Dat wordt op de cover: ‘Elke dag een rassenrel’.

Daarbij een foto van twee opgestoken middelvingers en klaar was De Groene Amsterdammer van 3 november.

TIJS VAN DEN BOOMEN, Amsterdam

Lingo

Leuk dat een ex-IDtv-medewerker zijn kwaliteitswerk voortzet bij het enig echte kwaliteitsweekblad van Nederland. Alleen, dan stel ik ook hoge eisen! Dat ik bij de verkoop van Lingo veel geld verdiend heb klopt, maar dat ik daarvan een Bugatti en een Bentley gekocht heb is onzin. Dat soort zaken horen ook niet echt bij mij. Ik heb een kennis met een Bugatti uit 1933 en behalve Herman Heinsbroek, die ik niet eens wil kennen, ken ik

niemand met een Bentley. Verder is het

verschil tussen een Lincoln (45.000 dollar), een Bentley (250.000 dollar) of een Bugatti (700.000 dollar) nogal groot, vandaar mijn bemerkingen.

Harry de Winter, Amsterdam

Armeense genocide

In een artikel over de Armeense genocide (De Groene Amsterdammer, 13 oktober) worden mij, zonder enige bronvermelding, een aantal meningen toegeschreven die nergens op berusten. Ik heb nimmer betoogd dat ‘Turkije niet het vereiste politieke beschavingsniveau heeft om toe te treden tot de EU’, maar in het verleden juist herhaaldelijk gepleit voor Turkse toetreding. Evenmin houd ik mij bezig met ‘het uitroken van (kandidaat-)politici van Turkse afkomst’, maar ik heb wel ernstig bezwaar tegen de voortdurende en stelselmatige ontkenning van de Armeense genocide door de Turkse staatsoverheid. En genocide-ontkenners, van welke afkomst ook, horen mijns inziens niet thuis in het Nederlandse parlement.

TON ZWAAN, Amsterdam