Post week 13

Het linkse straatje

Elke week kijk ik uit naar De Groene met degelijke journalistiek over politiek, stedelijke kwesties, maatschappij en nog zoveel meer. Tot enkele jaren terug ontbrak de ecologische kwestie. Dat is ondertussen helemaal in orde, met dank aan de pen van Jaap Tielbeke. In dit licht werd ik erg droevig na de lezing van de tekst ‘Het straatje van links’ van Hidde Boersma & Jop de Vrieze (in De Groene van 21 maart). Dit stuk getuigt niet van journalistiek professionalisme, het is eerder een pamflet.

Let wel, de tekst is slim opgebouwd. De auteurs informeren de lezer dat onze individuele waarden en overtuigingen mee bepalen hoe we omgaan met wetenschappelijke onderzoeksresultaten, wat kan leiden tot ‘politiek gemotiveerd redeneren’. Dat zal wel, sinds het werk van de Nobelprijs winnende psycholoog Daniel Kahneman weten we dat onze hersenen doorgaans lui zijn.

Tot daar alles zit alles snor. Alleen passen de auteurs dit inzicht niet op zichzelf toe. Zo verwijten ze links dat ze niet meegaan in de consensus (ja, dat staat er) dat glyfosaat, het hoofdbestanddeel van Roundup, niet kankerverwekkend is. Ze gaan nog een stap verder: ze verwijten ngo’s dat ze zich ‘vastklampen aan de bevindingen van het International Agency for Reseach on Cancer’. Dit onderdeel van de who (een linkse club?) wordt afgeserveerd met de zin: ‘Die organisatie onderzoekt kankerverwekkendheid onafhankelijk van concentratie, en categoriseert hierdoor zo goed als alle stoffen als “mogelijk carcinogeen”.’ Ook nog een voorspelbare: kernenergie. Daar bestaat volgens de auteurs wetenschappelijke consensus over dat dit een van de veiligste manieren is om energie op te wekken, ook als ‘het gaat om de schadelijkheid van afval worden vaak scheve vergelijkingen gemaakt tussen energie en andere bronnen’. Kernenergie is in de realiteit zo veilig dat we hier in België recent jodiumpillen mochten gaan afhalen bij de apotheek. Zal een linkse grap geweest zijn van onze rechtse regering?

De auteurs besluiten met de tip dat je best ‘een extra kritische houding aanneemt ten opzichte van kennis die je geneigd bent om te omarmen’. Waarom hebben ze dat dan zelf niet gedaan?

DIRK HOLEMANS, Brussel

Datahonger

Het artikel ‘Een grotere hooiberg bouwen boven op een speld’ (in De Groene van 15 maart) eindigt op een wel merkwaardige wijze. Het hele stuk is doordesemd met kritische kanttekeningen bij de ‘sleepwet’ over de nieuwe Wet op de inlichtingendiensten waarmee deze onbeperkt gegevens mogen binnenhalen van onverdachte burgers. Maar dan eindigt het verhaal met een opmerking van Jeroen van den Hoven, hoogleraar ethiek en technologie. Hij zegt: ‘Mensen vinden het prima als hun gegevens echt alleen voor de bevordering van de veiligheid verzameld worden, en als er voldoende waarborgen zijn om fouten en misbruiken van algoritmes te voorkomen.’

Dat is niets minder dan een behoorlijk aanmatigende uitspraak: ‘Mensen vinden het prima.’ Misschien kan Van den Hoven zijn neus ook eens buiten steken waarbij hij tot de conclusie zal moeten komen dat niet iedereen het prima vindt dat inlichtingendiensten ongebreideld gegevens over hen verzamelen. Het hele stuk wijst er juist op dat verzamelde gegevens te pas en te onpas tegen mensen worden gebruikt die niets op hun kerfstok hebben. En dan is ook nog niet bewezen dat de ijverig gegevens verzamelende diensten werkelijk aanslagen hebben voorkomen of kunnen voorkomen.

De beste bescherming tegen het misbruiken van verzamelde gegevens is een goede bescherming van de privacy waarbij inlichtingendiensten niet het recht hebben om gegevens te verzamelen. Dat zal wellicht door sommigen als naïef worden afgedaan, maar voor mij hebben de inlichtingendiensten nog altijd een zeer hoog James Bond-gehalte omringd door een waas van geheimzinnigheid die haaks staat op een democratie.

WILLIE VERHOYSEN, Gent