Cancellen

Tot mijn verbijstering las ik in de column van Ewald Engelen (De Groene, 10 juni) dat Naomi Klein van Twitter verbannen zou zijn vanwege een kritische houding tegenover coronavaccins. Hoe kon ik deze verontrustende ontwikkeling gemist hebben? Al snel besefte ik dat Engelen in zijn haast om overal het spook van de cancel culture te ontwaren Naomi Klein, de grote criticus van het neoliberalisme, had verward met Naomi Wolf, een bekende verspreider van complottheorieën.

Toen ik daarna las waarom Wolf was verbannen – verspreiden van desinformatie – viel me op dat Engelen de feiten niet correct heeft voorgesteld. Plaats je namelijk werkelijk ‘kritische kanttekeningen’ bij het coronavaccin als je Anthony Fauci voor ‘Satan’ uitmaakt, of als je stelt dat vaccinaties een ‘softwareplatform’ zijn waarmee je uploads kunt ontvangen? Wordt het ‘publieke, democratische debat’ waar Engelen voor in de bres springt levend gehouden door de beweringen van Wolf dat, om de volksgezondheid te beschermen, de urine en ontlasting van gevaccineerden in het riool van ongevaccineerden gescheiden moeten worden? Of gaat het hier om schadelijke hoaxes, verkondigd zonder onderbouwing, waar een bedrijf best grenzen aan kan stellen zonder dat het meteen de bijl zet aan de vrijheid van meningsuiting?

Het zijn belangrijke vragen waar Engelen helaas grotendeels aan voorbij schiet. Zijn verlangen om de gevaren van cancel culture zo veel mogelijk op te blazen (wat is precies de macht en omvang van de groep autoritaire transseksuelen waar hij zo angstig over schrijft?) ontslaat hem evenwel niet van de verplichting om zijn lezers te voorzien van een correct feitenrelaas. En nee, met deze brief probeer ik Engelen niet te ‘cancelen’. Met deze bijdrage hou ik het ‘publieke, democratische debat’ waar Engelen aan hecht juist springlevend.

KAS DE GOEDE

Gedeelde Europese identiteit

Will Tiemeijer komt er in zijn zoektocht naar de Nederlandse identiteit (De Groene, 10 juni) niet uit en geeft dat ook toe. Terecht stelt hij dat zo’n zoektocht gericht moet zijn op de toekomst. Maar wat moet je dan met een nationale identiteit, tenzij je het nationalisme van Wilders of Baudet aanhangt? Terecht, al weer, stelt Tiemeijer dat de gewenste identiteit zich moet richten op het delen van een leefgebied waaraan je lotsgebonden bent en waarin je het samen moet zien te redden. Maar dat gebied is niet Nederland, dat is Europa.

Bij dat toekomstige Europa hoort ook het groeiende segment met een migratie-achtergrond. Juist deze groep is zo belangrijk voor de zoektocht. Migranten en hun kinderen zijn onbelast door het nationalistische Blut und Boden-verleden en staan te trappelen om deel te nemen aan het debat over onze (en dus ook hun) toekomst. Zij hoeven toch onze identiteit niet ‘over te nemen’? Wij gaan hen toch niet lastigvallen met kerntradities van de vermeende Nederlandse identiteit als Koningsdag (dat is ondemocratisch) of sinterklaas (waar een geur van racisme omheen hangt)? En de botheid en lompheid en nog elf andere minder leuke kenmerken (in sommige herken ik mijzelf, ook dat nog!), daar kunnen de groepen met een migratie-achtergrond ons mooi vanaf helpen.

Inderdaad, laten wij in het identiteitsdebat onze aandacht richten op wat wij in de toekomst willen, en gaan werken aan het Project Europa – en niet aan het Project Nederland. Het groeiende aantal mensen met een migratie-achtergrond hoort daarin een gelijkwaardige partner te zijn.

GERARD KESTER