Opheffer en Pruis

De verschillen tussen de afwisselende columns van Opheffer en Marja Pruis lijken steeds groter te worden. Waar Pruis steeds op originele wijze hedendaagse thema’s verbindt aan voor haar intrigerende denkers lijkt Holman de laatste tijd steeds meer vast te zitten in een och-ach-nostalgie, waarin hij aanhaalt hoe het vroeger allemaal authentieker leek te voelen of hoe zijn kleinkinderen opa’s wereldvisie niet meer begrijpen en vice versa.

In De Groene van 3 juni plakt hij zelfs de term ‘neo-moralisme’ op de hedendaagse maatschappij. Het botst met hoe kwezelig hij zelf bijna dweept met het gemis van de vergane tijd. Het klopt dat in dit tijdperk van politieke correctheid een hoop niet meer ‘mag’, maar soms moet men de bittere pil gewoon slikken om het leed van velen te verzachten. En ook heeft het daarom geen zin om nog twintig verzuchtende columns te laten plaatsen, in plaats van gewoon van het heden te genieten.

Ondertussen begrijp ik opa ook niet meer…

L. TIELEMAN

Ingeborg Beugel

Vooropgesteld: ze is – voor mij – ‘hors categorie’, Ingeborg Beugel.

Ik lees haar verhalen, ik zie haar media-optredens en mijn eerste impuls was lang: tut-tut-ho-ho. Dat vergeef ik mezelf achteraf niet. Ze is een briljant schrijvende journaliste maar ook actievoerder en vooral: Mensch.

Reagerend op haar ongelooflijke ‘avontuur’ (in De Groene van 24 juni) – je leest het ademloos om zoveel dom onrecht aan de Europese ‘waardegedreven’ buitengrenzen – vraag ik me af of we misschien – via De Groene of een ander platform? – een Beugelfonds kunnen starten. Om haar en haar levende have ‘de winter’ door te helpen. Lijkt het iets?

BOB LAGAAIJ

Is Europa een verwende kleuter?

Thomas Spijkerboer schrijft in zijn stuk over ‘Mensen op drift’ (in De Groene van 17 juni) dat Nederland jaarlijks vierduizend mensen moet opnemen en wellicht wel meer omdat het rijk is. Bovendien kunnen het er meer worden als niet alle landen meedoen.

En dit alles omdat Nederland vier procent van de inwoners van de EU herbergt. Het is wel een van de dichtstbevolkte landen in Europa. Dit werkt als een vliegwiel: omdat Nederland zoveel inwoners heeft, komen er zoveel vluchtelingen bij, waarmee de bevolking nog meer groeit, dus worden er nog meer vluchtelingen opgenomen; zo kunnen we verder gaan tot in het oneindige. Vooral als sommige landen weigeren.

Een land als Denemarken bijvoorbeeld zal deze problemen niet kennen. Het heeft een relatief kleine bevolking, en bovendien staan zij afwijzend tegen instroom van migranten.

Bij mij rijst de vraag die je eigenlijk niet mag stellen, maar: wanneer is vol vol? Is het bij twintig miljoen, 25 miljoen inwoners? Het grondgebied groeit niet mee, en er worden nu al zoveel eisen gesteld wat betreft klimaat, energie, natuur, woningbouw et cetera. Wat houdt dat in voor de toekomst?

BETTIE AAFTINK