Post week 41

Kijken

Het voelde leeg zonder Rudi Fuchs’ rubriek ‘Kijken’ de afgelopen weken. Verontrustend. De eerste week op de Kunstacademie, fris ertegenaan, gingen we naar Kassel waar hij de Documenta leidde dat jaar. Zijn kunstenaars werden daarna de mijne. Rudi Fuchs lijkt steeds dichter bij zichzelf te komen, vrolijk en los van de tijd. Zijn schetsen begeleiden mij als levend kunstbezit en ik hoop voor ons dat hij dat nog lang zal blijven doen.

JOHANNES BONGERS,
Utrecht

Jeroen Dijsselbloem

Het gevaar bestaat dat wanneer je je mengt in een discussie over economie of economisch beleid je wordt weggezet als iemand die toch niet weet waar het echt over gaat. ‘Wij deskundigen (ministers, economen) weten wel wat goed voor u is.’ Dat gevoel bekroop me tenminste bij het lezen van de recensie van Roel Jansen over Jeroen Dijsselbloems De eurocrisis (in De Groene van 27 september).

Ik vind het stuk weinig kritisch, meer een lofzang op Jeroen Dijsselbloem en zijn beleid. Jansen schetst hem als de redder van Europa die op het juiste moment aan de knoppen zat in de Europese controlekamer. Ongetwijfeld begrijpen wij daar weinig of niets van. Maar één ding werd wel duidelijk door deze achterkamerpolitiek: het economisch systeem waar Europa voor staat moest koste wat het kost worden gered. Hoe ironisch kan de geschiedenis wel niet zijn: een sociaal-democraat die het Europese kapitalisme moet redden. In zekere zin doet Dijsselbloem denken aan de Duitse sociaal-democraat Noske die opstanden in zijn land kort na de Eerste Wereldoorlog met veel geweld liet neerslaan. Het ging nota bene om opstanden van een deel van de door de wereldoorlog geradicaliseerde sociaal-democratische arbeiders. Noske verklaarde achteraf met veel aplomb dat toch iemand de bloedhond moest zijn.

Dijsselbloem heeft in letterlijke zin geen bloed aan zijn handen, maar hij heeft met zijn staalharde beleid wel miljoenen mensen aan de bedelstaf gebracht. Dit vanuit de optiek: ‘Ik of de wanorde.’ Elk ander economisch beleid werd door hem al bij voorbaat afgewezen. Laat staan een beleid dat meer oog had voor de desastreuze gevolgen van de Europese richtlijnen voor miljoenen mensen.

WILLIE VERHOYSEN