In Den Haag

Geschokt ben ik. Alsof je die elektrische auto van rechts niet hebt zien aankomen. Aukje van Roessel stopt bij De Groene. Onspectaculaire, tientallen jaren volgehouden maar o zo fraaie en lezenswaardige achtergrondverhalen over ‘Den Haag’. Ik dacht dat ze mij – toch ook 72 – moeiteloos zou overleven. Maar nee: ze blijkt een mens, ook aan zo’n journaliste komt een eind.

Aukje, het ga je goed: ruitenwisser in een moddercircuit.

BOB LAGAAIJ, Middelburg

Ewald Engelen

Herhaaldelijk waarschuwt De Groene voor het gebrek aan contact dat moderne linkse Nederlanders zouden hebben met de oudere arme autochtone bewoners van volkswijken. Nu ben ik zo’n oude witte tamelijk arme bewoner van een volkswijk, De Baarsjes in Amsterdam.

Het valt me telkens weer op dat ik een slachtoffer zou zijn van reactionair gedachtegoed, omdat in mijn wijk de ‘powers that be’ niet genoeg doen voor mij en wél veel te veel opkomen voor mensen van kleur of met allerlei genderclassificaties. In het bijzonder vallen deze waarschuwingen mij op in het gedachtegoedje van de grote denker Ewald Engelen, hoogleraar in een vak dat hem vast op het lijf is geschreven, is het niet iets als ‘geographies of globalizations’? Afijn, googelt u zijn expertise zelf maar.

Engelen predikt steeds weer voor zijn eigen parochie wanneer hij enerzijds meldt dat het klopt dat rechts niet deugt, en anderzijds dat alles wat links is en niet tot de Partij voor de Dieren behoort helemaal niet deugt.

In het laatste nummer van De Groene encanailleert hij zich met de Poolse aanvallers op de Europese rechtsstaat, waarbij hij zich in het bijzonder boos maakt op de perfide Ploumen van de pvda. Dit vond ik een zorgwekkend bericht. Er is niets mis met sektarische aanvallen op linkse bewegingen, wat Engelen vanuit zijn Partij voor de Dieren-gezindheid graag en steeds doet, maar met zijn goedpraten van de Poolse flauwekul in het Europese-rechtsstaat-discours is van alles mis.

PAUL TE STROETE, Amsterdam

Een ‘lus’

De afname van regionale voorzieningen (vermeld in De Groene Amsterdammer van 14 oktober) betreft ook de private sector, zoals we ervoeren. Het volgende maakt dit duidelijk. Het algemene telefoonnummer van de ABN Amro-bank voor het maken van een afspraak bleek permanent bezet. In de nabije omgeving van onze woonplaats is elk filiaal van ABN Amro gesloten. Dus naar Groningen, waar we echter ook niet geholpen werden. De mantra was: ‘U moet telefonisch een afspraak maken?!’ Een ‘lus’ dus.

We moesten onmiddellijk denken aan de bespreking van het gedicht Systeem van Sylvia Hubers door Ester Perquin in hetzelfde nummer. Uiteindelijk werd in een filiaal in Winschoten ons akkefietje na dezelfde ‘lus’ als in Groningen in vijf minuten opgelost. En dat in een groot, leeg bankkantoor waar geen klant in de rij stond.

Diezelfde week vingen we bot bij het adres van de Treinreiswinkel in Amsterdam – nota bene nog te vinden op internet dat we geraadpleegd hadden – waar al twee jaar een kapperszaak is gevestigd. Dit alles lijkt een bewust beleid. De mens verdwaalt en verdwijnt in het Systeem.

ALIE EN TOM HOOGKAMER, Borger

Platteland

Het is niet erg als de landelijke overheid geen dikke vinger in de pap meer heeft op het platteland en in de dorpen. We kunnen het prima zelf, met een lokale overheid en bewoners die weten wat goed voor het gebied is.

Dat er al jarenlang meer geld naar de stad gaat, zoals ook in De Groene van 21 oktober wordt beschreven, is niet eerlijk. Zeker niet nu er voor veel oplossingen voor problemen van deze tijd – zoals de stijgende zeespiegel, gebrek aan woningen, de energietransitie, extensivering van de landbouw en noem maar op – wordt gekeken naar het platteland. Als hier de oplossing ligt, dan moet er ook een eerlijke verdeling van geld komen.

Daarnaast bestaat het platteland niet uit losers. Er is juist veel kracht op het platteland, en dat mis ik een beetje in het stuk. We worden (onbewust) vaak gezien als zielig. Vroeger keek men door de bril van economische welvaart, de steden deden het goed en het platteland liep leeg. Onze generatie kijkt daar gelukkig anders naar; een fijne woonomgeving is belangrijker dan alleen maar geld.

Met het gebrek aan voorzieningen wordt de leefbaarheid echter al jarenlang aangetast en bedreigd. Sinds kort staat het platteland weer hoger op de politieke agenda, en er is zelfs een politieke partij opgericht, maar het gaat vaak alleen over de toekomst van de landbouw. De verdeling van het geld moet eerlijk gaan en dat betekent investeren in de rest van Nederland, van Zeeland tot boven in Groningen. Met ruimte voor voldoende zorg en voorzieningen zoals scholen en openbaar vervoer. De invulling daarvan hoeft niet vanuit Den Haag te komen, die kan prima bij lokale overheden en bewoners liggen. Want elk gebied is anders en heeft andere wensen.

INGRID JANSEN

U kunt uw ingezonden brief van maximaal 400 woorden sturen naar groene@groene.nl